Βία είναι οι μελανιές μέσα σου!

3

Τα τελευταία χρόνια γίνεται πολύς λόγος για τη κακοποίηση, την ενδοοικογενειακή βία,  τη βία κατά των γυναικών, τη βία γενικότερα, όλοι καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται και λοιπά «όμορφα» αλλά… υπάρχει και μια άλλη βία που σε κατατρώει κι όμως πολλές φορές περνάει απαρατήρητη. Είναι η βία της καθημερινότητας, αυτή που ποτίζει την οικογένειά σου, το μυαλό σου και το μέσα σου, αυτή που σε πάει ένα βήμα μπρός πέντε πίσω. Η βία της δουλειάς, της συμφοράς, της εισφοράς. Εισφορές παντού. Φόροι υπέρ αλληλεγγύης, φόροι αλληλεγγύης για τους αλληλέγγυους, φόρος για το φόρο του σπιτιού που φορολογήθηκες, φόρος στο φόρο κι η κοπριά στα λάχανα! Να σας πω λοιπόν εγώ και τί άλλο, είναι βία;

Βία είναι τον μισό μήνα, να πηγαίνεις στη δουλειά σου με μία φρυγανιά στη τσάντα, οι γύρω σου, να παραγγέλνουν 20 φορές τη μέρα μες στα μούτρα σου κι εσύ να σφίγγεσαι όχι από ζήλια, αλλά από πείνα.  Βία είναι να μην πιστεύουν ό,τι σχεδόν δεν έχεις να φας, επειδή φοράς καλά ρούχα που ψώνισες προ πενταετίας. Βία είναι να σου λένε πως το διπλανό μαγαζί δίνει 500 ευρώ άρα εσύ που παίρνεις 200 παραπάνω είσαι ευνοημένος και να μην μιλάς. Βία είναι να βλέπεις τον μπαλονά από μακριά και να αλλάζεις δρόμο για να μην σου ζητήσει ο μικρός, πόσο πια κάνει ένα μπαλόνι; Βία είναι να λες ψέμματα ότι δεν μπορείς να πας σε εκείνο το πάρτυ γενεθλίων που σε κάλεσαν γιατί ντρέπεσαι να πείς ότι δεν έχεις ούτε 5 ευρώ να πάρεις δώρο στο παιδάκι που γιορτάζει. Βία είναι να σου λένε πως για την κλοπή του άλλου φταίς εσύ που χάλαγες λεφτά και έπαιρνες δάνεια.

Βία είναι να ξενυχτάς για να προσφέρεις το καλύτερό σου και να έρχεται ο κάθε «πονηρός» να απλώνει το χεράκι του και μέσα σε 5 λεπτά να σου παίρνει ό,τι έκανες ένα 8ωρο να γράψεις, προσαρμοσμένο στα μέτρα του για να μην φανεί. Βία είναι να πηγαίνεις σε μια παράσταση με το παιδί σου και να σου βγαίνει μαύρη διότι για άλλη μια φορά βρέθηκες αντιμέτωπος με την αγένεια ορισμένων που με ύφος 50.000 καρδιναλίων σου είπαν να πας πιο πέρα γιατί δεν βλέπουν ή να φύγεις από τον καναπέ που κάθισες με το παιδί σου να ξεκουραστείτε γιατί είναι δικός τους! Βία είναι ο πατέρας σου να είναι νέος και συνταξιούχος κι εσύ να πληρώνεις γυναίκα να σου παίρνει το παιδί από το σταθμό, γιατί «η οικογένεια είναι αυτή που θα σε στηρίξει στα δύσκολα» (ναι καλά!). Βία είναι να αφήνεις μια ανάρτησή σου, στον τοίχο κάποιου στο facebook και ενώ έχεις ζητήσει δυο φορές συγγνώμη για το φοβερό και τρομερό σου λάθος, να σε καλεί σε δημόσιο λαϊκό δικαστήριο με ψευτο-νταηλίκια τύπου «Για πείτε μας κυρία μου…» (σαν να λέμε «Βγές έξω ρε να λογαριαστούμε ναούμ») ενώ από κάτω τρεις υπνωτισμένοι πατάνε «Like» χωρίς να ξέρουν ούτε τι έχει συμβεί, ούτε πώς, ούτε γιατί. Διότι η λεκτική βία είναι πιο εύκολη και εντυπωσιακή από την ευγένεια. Η λεκτική βία έχει φωνή κι αυτός που φωνάζει δεν μπορεί παρά να είναι θιγμένος και δίκαιος άρα θύμα σωστά;

Αλλά εγώ ούτε είμαι ούτε υπήρξα ποτέ θύμα. Είμαι απλά εξωγήινος, πώς το λέμε αλλιώς… ούφο. Ένα ούφο που πολλές φορές δεν καταλαβαίνει τους ανθρώπους και κάθε φορά εκπλήσσεται. Με τη βία του χαρακτήρα, της ψυχής και της ανατροφής. Με την ανθρώπινη κακία που δεν θέλει απλώς να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα αλλά ο γείτονας να μην αποκτήσει ποτέ κατσίκα. Με την ανθρώπινη ζήλια που μετά το «Συγχαρητήρια ωραίο site μπράβο», σε έχει ταράξει στο copy-paste. Με τη δύναμη που έχει ο άνθρωπος να τον σκοτώνουν και να σηκώνεται. Και το κακό είναι ότι αυτή η βία δεν έχει γραμμή sos για να σε σώσει, έχει όμως και τα «καλά» της. Σου δείχνει ξεκάθαρα ποιοι είναι οι άλλοι, ποιος είσαι εσύ και πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή. Κι ύστερα, είναι στο χέρι σου να τη φτιάξεις όπως και με όποιους θες εσύ.