Μια βραδιά στο εφημερεύον

1

Τους τελευταίους μήνες, κάτι η κούραση, τα εξαντλητικά ωράρια και κυρίως ο μικρός που πήγε παιδικό σταθμό και έφερε από ψείρες μέχρι έμπολα, αντιμετωπίζω διάφορα προβλήματα υγείας. Ιώσεις, γρίππες, πνευμονίες, μέχρι κοξάκι και γυναικολογικά. Και στέκομαι στα γυναικολογικά. Όχι δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά θα γελάσεις και ταυτόχρονα θα κλάψεις, στο υπόσχομαι!

Πρίν περίπου ένα μήνα, με μετέφεραν στα επείγοντα του Αγία Όλγα, κατάχλωμη με σπασμούς και φρικτούς πόνους χαμηλά στη κοιλιά. Από αυτό το σημείο θα προσπαθήσω να φανώ επιεικής στους χαρακτηρισμούς μου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα τους κράξω. Μπαίνω που λες στο γυναικολογικό, ήμουν η μοναδική ασθενής, και μου λέει ο γυναικολόγος της εφημερίας «Ααα πρέπει να πας στο παθολογικό, δεν είναι γυναικολογικό το πρόβλημα». «Μα που το ξέρετε, αφού δεν με εξετάσατε» του λέω. «Μα πονάς στο στομάχι, τι σχέση έχουν τα γυναικολογικά;» απαντάει. Φυσικά, πρώτη μέρα περιόδου, τι σχέση έχουν τα γυναικολογικά;

Περιμένω 500 άτομα μέχρι που δεν αντέχω άλλο και μπαίνω μέσα περπατώντας σκυφτή από τον πόνο και παρακαλώντας να μου βάλουν έστω έναν ορό. Μου βάζουν ορό, με σέρνουν για αιματολογικές εξετάσεις και με ρωτάνε αν είμαι έγκυος. «Όχι» απαντάω και με πάνε για ακτινογραφία. Μετά τις ακτίνες βέβαια θυμήθηκαν να μου πετάξουν και ένα τεστ εγκυμοσύνης ώστε για τυπικούς λόγους να επιβεβαιώσουν ότι δεν είμαι έγκυος, κι ας έτρωγε το έμβρυο προκαταβολικά το Τσέρνομπιλ στο δόξα πατρί. Εννοείται ότι ζήτησαν ούρα για το τεστ εγκυμοσύνης, διότι την σούπερ πολύπλοκη και σπάνια εξέταση που ονομάζεται Β’ Χοριακή «δεν την κάνουμε κυρία μου». Λες και ζήτησα by pass έκαναν….

Μη σας τα πολυλογώ, τρείς ώρες μετά με έστελναν στο γυναικολογικό όπου ο γυναικολόγος εφημερίας είχε-ευτυχώς- αλλάξει. Ευτυχώς διότι ήταν τρομερά καλός και συζητήσιμος και τους έχωσε γκάζια. Επιπλέον διότι ήταν ΤΟ μωρό αλλά μου ερχόταν να κάνω εμετό και δεν ήμουν σε φάση φλέρτ. Πάω, του δίνω τις εξετάσεις μου και με ρωτάει «Ασημάκης Αναστάσιος;». Με ξανακοιτάει. Από το παθολογικό είχαν βάλει μέσα τις δικές μου εξετάσεις και μαζί, κάποιου Ασημάκη Αναστάσιου αλλά το γελοίο δεν είναι αυτό. Το γελοίο είναι που έστειλαν τον Ασημάκη Αναστάσιο στο γυναικολογικό να του εξετάσουν τον κόλπο…

Τώρα που είπα κόλπος, να σας πω ότι εν έτει 2014 το Αγία Όλγα δεν έχει αυτό το σπάνιο και δυσεύρετο μηχάνημα που κάνει κολπικούς υπερήχους. Να σου΄ ρχεται κόλπος και να μην στον εξετάζουν ένα πράμα! Κι έτσι ο καλός γυναικολόγος, μου είπε να κάτσω να μου βάλει καθετήρα ώστε να μου ρίξει νερό να φουσκώσω για να μου κάνει τον εξωτερικό υπέρηχο (Ζιμπάμπουε) κι εγώ του απάντησα «Είσαι κούκλος αλλά χαιρέτα μας». Και υπέγραψα κι έφυγα. Κοινώς, διαμαρτύρονται οι γιατροί για το σύστημα υγείας και καλά κάνουν, αλλά το θέμα είναι ποιοι γιατροί διαμαρτύρονται. Τελικά έφυγα στις 3 το πρωί με διάγνωση «εμπύρετη γαστρεντερίτιδα» που εμπύρετες να είναι οι ώρες τους.

Ένα μήνα τώρα-θεωρώντας ότι έχω κάτι μεταξύ εμπύρετης γαστρεντερίτιδας με λίγο κολικού του εντέρου και κάτι από οστρακιά-έπαιρνα παυσίπονα χωρίς όμως αποτέλεσμα οπότε και  αποφάσισα να επισκεφθώ έναν ιδιώτη γυναικολόγο, δηλαδή αφού πληρώνω έναν σκασμό ασφαλιστικές εισφορές να ματα-ξαναπληρώσω για να δω τι έχω. Μόλις χθες με έστειλε να κάνω εξετάσεις για καρκινικούς δείκτες, να δεί δηλαδή αν αυτό που βρήκε είναι καλοήθες ή όχι. Πώς λέμε «εμπύρετη γαστρεντερίτιδα»; Καμία σχέση…

Από την ώρα που έκανα τις εξετάσεις, όχι δεν πέρασε όλη η ζωή μου μπροστά μου σαν ταινία. Το μόνο που πέρασε μπροστά μου σαν ταινία είναι η βλακεία. Η δική μου. Που κουράζομαι και αγχώνομαι τόσο, σε σημείο να χάνω τη ζωή μου και το παιδί μου, που δεν θα γίνει ποτέ ξανά 3 ετών. Που κάνω λάθος επιλογές ανθρώπων και που πιστεύω πως ο κόσμος είναι καλοπροαίρετος και τα στρουμφάκια ζούν. Θέλω να κάτσω σπίτι μου να μεγαλώσω τον γιό μου. Να σηκώνομαι το πρωί και να μην τρέχω σαν τρελλή να τα προλάβω όλα. Να τρώμε πρωινό μαζί με τον μικρό, να τον πηγαίνω στο σταθμό, μετά γυμναστήριο, ντουζάκι, φίλοι και κάπου στο τέλος η δουλειά. Να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, να είμαι μόνο εδώ σε αυτό που έχω χτίσει με τόσο κόπο και αγαπώ σαν δεύτερο παιδί μου. Να μην χτυπάω 12ωρα στη δουλειά, την ώρα που έξω έχει ήλιο και ο κόσμος βγαίνει βόλτα με τα παιδιά του. Θέλω το παιδί μου. Θέλω πίσω τη ζωή μου.

Με αγάπη,

Ασημάκης Αναστάσιος