Δεν είχα κατάθλιψη, είχα απλά τον λάθος σύζυγο

1

Είστε παντρεμένες με τον λάθος άνθρωπο; Ε, και ποιος δεν είναι; Αλλά πόσο λάθος είναι και σε τι βαθμό; Μπορείτε να διαχειριστείτε τον χαρακτήρα του ή θέλετε απλώς να φύγετε; Μήπως εκείνος είναι η αιτία της κατάθλιψης;

Έχετε στ’ αλήθεια σκεφτεί να φορέσετε τη δική σας μάσκα οξυγόνου, πρώτες; Πρέπει να αναπνεύσετε γιατί αν δεν φροντίσετε τον εαυτό σας δεν θα μπορέσετε να φροντίσετε τους άλλους. Μήπως αυτή είναι και η ρίζα του προβλήματος, ότι δηλαδή βάζετε πάντα τους άλλους πάνω από εσάς;

Σε κάποια φάση της ζωής μου που, ήμουν ελεύθερη, υγιής, ένιωθα καλά με τον εαυτό μου, αγαπούσα τη δουλειά μου και είχα γύρω μου φίλους και οικογένεια που με αγαπούσαν, γνώρισα τον «τέλειο» άντρα. Με αγαπούσε. Με γέμιζε κομπλιμέντα, λάτρευε να περνάει χρόνο μαζί μου και δεν είχε σημασία αν μέναμε μέσα ή βγαίναμε έξω αρκεί να ήμασταν μαζί. Μου υπόσχονταν πως θα κρατήσει για πάντα. Ψέμματα. Κι αν δεν ήταν ψέμματα, ήταν σίγουρα η ζωή που άλλαξε και μαζί της αλλάξαμε κι εμείς.

Ήταν πάντα έτσι ή έγινε έτσι; Μήπως άλλαξα εγώ; Πώς, από ανεξάρτητη και δυναμική, άφησα τον άλλον να με κάνει ό,τι θέλει; Το μόνο που ξέρω να απαντήσω είναι ότι στη νέα μας πραγματικότητα, μόλις οι ανάγκες του μπήκαν πρώτες, άρχισε η δική μου αντίστροφη μέτρηση προς τη κατάθλιψη…

Όπως πολλά ζευγάρια, συμφωνήσαμε να βάλουμε πάνω απ’ όλα, τη καριέρα του, εξάλλου δεν ήταν μόνο εκείνος ή μόνο εγώ, αλλά εμείς. Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί και έγινα υπάλληλός του. Με τον καιρό άρχισε να θέλει όλο και περισσότερο χρόνο για τον εαυτό του. Είπα ότι είναι φυσιολογικό, ότι το άξιζε και το άξιζα κι εγώ.

Προσπαθούσα λοιπόν να βγαίνω μόνη μου με φίλες ή φίλους αλλά όποτε πήγαινα να το κάνω, εμφανιζόταν εκείνος. Μερικές φορές , όποτε ήξερε ότι θα βγώ, με έπαιρνε τηλέφωνο να μου ζητήσει κάτι για τη δουλειά. Έγινε τόσο αυταρχικός που σταμάτησα να βγαίνω, σχεδόν κολακευόμουν όποτε ζήλευε. Εξάλλου, χρειαζόμασταν τα χρήματα και εγώ ήμουν πολύ απασχολημένη με τα παιδιά οπότε, κάθε φορά που είχα έστω και λίγο ελεύθερο χρόνο, ήθελα να τον περνάω μαζί του.

Σταδιακά, όλα αφορούσαν εκείνον. Όταν μιλούσα, με κατηγορούσε ότι γκρίνιαζα ενώ δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Εγώ ήθελα απλά να είμαι η σύζυγος που έχει κατανόηση, που είναι άνετη αλλά μέσα μου βαθιά ήξερα πως ήταν καραγκιόζης και πως το φταίξιμο δεν ήταν δικό μου. Ήξερα ότι τα πράγματα είχαν αλλάξει αλλά δεν ήξερα τι να κάνω. Κι όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις, ξέρεις τι κάνεις; Τίποτα! Μαθαίνεις να το δέχεσαι και να φτιάχνεις δικαιολογίες. Φοβόμουν τόσο πολύ μην τον χάσω, που έχασα τον εαυτό μου! Σας θυμίζει κάτι;

Δεν φέρνεις αντίρρηση στον άντρα σου γιατί δεν θέλεις άλλο να μαλώνετε. Αφήνεις τα παιδιά να πάρουν το δρόμο τους συχνά, επειδή είσαι πολύ κουρασμένη για να νοιαστείς γι’ αυτά. Δεν ανοίγεις την αλληλογραφία σας επειδή ξέρεις ότι οι φάκελοι μέσα έχουν απλήρωτους λογαριασμούς. Χρειάζεσαι ένα κομμωτήριο και φοράς συνέχεια τα ίδια ρούχα. Δεν τρως σωστά. Είσαι συνέχεια εκνευρισμένη και καμιά φορά πίνεις λίγο παραπάνω ή παίρνεις λίγα περισσότερα παυσίπονα.

Μπορεί να έχεις κατάθλιψη επειδή παντρεύτηκες τον λάθος άνθρωπο. Επειδή αυτός ο άνθρωπος είναι μανιακός με τον έλεγχο ή επειδή επέτρεψες τα πράγματα να βγούν εκτός ελέγχου. Ίσως να επέτρεψες αυτή τη συμπεριφορά επειδή δεν σου αρέσει να κοντράρεσαι. Αλλά η βάρκα βουλιάζει και ο μόνος που είναι πάνω, είσαι εσύ!

Πήρα κιλά και υπέφερα από αϋπνίες και ανησυχία. Τα ούλα μου μάτωναν κάθε φορά που βούρτσιζα τα δόντια μου και δεν πήγαινα στον οδοντίατρο. Η περίοδός μου απορρυθμίστηκε και δεν πήγα ποτέ στο γιατρό. Ήταν προφανές ότι έβαζα την υγεία μου την ευτυχία μου και τον εαυτό μου, τελευταία. Παράτησα όλα μου τα χόμπι και τα ενδιαφέροντα, επειδή ο άντρας μου ήθελε να συγκεντρωθώ στη ζωή και στη δουλειά του, τη στιγμή που εκείνος μπορούσε να αποσύρεται και να έχει προσωπική ζωή όπως και όποτε ήθελε. Πάθαινα κρίσεις πανικού στην αρχή σποραδικά και ύστερα πιο συχνά. Όποτε έκανε κάτι που με ενοχλούσε, πάθαινα και μια κρίση. Μέχρι που άρχισε να με κατηγορεί ότι ήμουν αλλεργική σ’ αυτόν και κατά κάποιο τρόπο…είχε δίκιο.

Αυτό που με πονούσε στην όλη ιστορία είναι ότι ο άντρας μου, που τον έβαζα πρώτο στη ζωή μου, με έβαζε τελευταία στη δική του. Όταν του είπα ότι χρειαζόμουν μια αλλαγή, απάντησε «καλά». Όταν ζήτησα να με στηρίξει και να με βοηθήσει είπε ότι δεν μπορούσε επειδή σχεδόν δεν ήξερε πώς να βοηθήσει ο ίδιος τον εαυτό του. Στη πραγματικότητα υπέφερε και εκείνος από κατάθλιψη αλλά με διαφορετικό τρόπο. Συνήθως οι γυναίκες παίρνουν το φταίξιμο ενώ οι άντρες παίρνουν το φταίξιμο και μετά το πετάνε στους άλλους. Ήταν λοιπόν η κατάθλιψη που τον έκανε κόπανο ή ήταν κόπανος από μόνος του;

Μετά τη κατάθλιψη, ήρθε η θλίψη. Πέρασα τη φάση της άρνησης, του θυμού και τέλος, της αποδοχής. Δέχτηκα ότι είχα αλλάξει, ότι είχα γίνει κάποια που δεν του άρεσε, ούτε μου άρεσε. Επέτρεπα στους ανθρώπους να με εκμεταλλεύονται και αυτός ο κύκλος έπρεπε να κλείσει.

Με τη βοήθεια της οικογένειας και των φίλων μου, άρχισα να το ξεπερνάω. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου και στα παιδιά μου ότι από τη στιγμή που πήρα διαζύγιο από τον πατέρα τους, δεν θα κάνω άλλη σχέση μέχρι να σταθώ για τα καλά στα πόδια μου. Δεσμεύτηκα να στηρίζω τον εαυτό μου και σήμερα το κάνω πράξη. Διαβάζω, βγαίνω, πηγαίνω γυμναστήριο και βρήκα καινούρια δουλειά. Πηγαίνω κομμωτήριο, αγόρασα καινούρια ρούχα, απέκτησα χόμπι, φίλους και κυρίως αγαπώ τον εαυτό μου. Δεν έχω πια κρίσεις πανικού και δεν υποφέρω από κατάθλιψη. Αλλά όλα αυτά τα κατάφερα από τη στιγμή που πήρα την απόφαση να φορέσω τη δική μου μάσκα οξυγόνου και να φύγω. Αν είσαι με τον λάθος άνθρωπο ή απλά δεν ταιριάζετε, βάλε κι εσύ τη δική σου και φύγε. Αν μάλιστα είσαι μητέρα, δικαιούσαι δυο φορές να ανασάνεις!

Πηγή: Divorcedmoms.com

Θέλετε να μας μιλήσετε; Κι εμείς!
Στείλτε μας email στο
 info@singleparent.gr ή βρείτε μας στη σελίδα μας στο facebook εδώ.
Σημ: Το Singleparent.gr εγγυάται για την προστασία των προσωπικών σας δεδομένων και σας διαβεβαιώνει ότι, η ταυτότητά σας θα παραμείνει μυστική. Τα πρόσωπα της φωτογραφίας, δεν απεικονίζουν τα πραγματικά.