Ο άντρας μου παίζει συνεχώς παιχνίδια στον υπολογιστή και δεν μας δίνει σημασία. Είμαι στα όρια της κατάθλιψης…

Καλημέρα και καλή εβδομάδα

Είμαι 35 ετών και μητέρα ενός κοριτσιού 4 ετών. Με τον άντρα μου ήμασταν φίλοι περίπου 12 χρόνια και ένα βράδυ μας βγήκε αλλιώς…Στην αρχή ήμασταν πολύ καλά και εγώ νόμιζα, ότι ζούσα τον μεγάλο έρωτα, που πάντα ήθελα…Μείναμε μαζί περίπου ένα χρόνο και έμεινα έγκυος. Δεν ήθελα να κάνω έκτρωση, επειδή είμαι πολύ κατά της πράξης αυτής και σαφώς, επειδή το θέλαμε και οι δύο. Τα προβλήματα ξεκίνησαν με τον ερχομό του παιδιού και των ευθυνών. Έκανα καισαρική και επειδή έχω έλλειψη ενζύμου, δεν μπόρεσα να πάρω ισχυρά αναλγητικά και έτσι ήμουν με φριχτούς πόνους για περίπου 20 μέρες μετά.

Η μικρή μου μέχρι να πάει ενός έτους ξυπνούσε ανά μία ώρα πρωί και βράδυ, για να φάει. Ο άνδρας μου (τον λέω άνδρα μου και δεν το νιώθω), το πολύ να σηκώθηκε δύο βράδια μέσα σε αυτό τον χρόνο, για να μου δώσει τη μικρή, επειδή ήμουν σε ακινησία. Επίσης, πέρασα και επιλόχειο κατάθλιψη. Όχι να μην θέλω το παιδί, αλλά νόμιζα, πως δεν θα μπορέσω ποτέ να ξαναβγώ από το σπίτι και η ζωή μου άλλαξε κτλ.

Ο Νίκος (ο άντρας μου) με αποκάλεσε ανίκανη, επειδή έκλαιγα και αν δεν μπορώ, ας το μεγαλώσουν οι γιαγιάδες και τέτοια, αντί να με πάρει μια αγκαλιά, που τόσο το είχα ανάγκη. Τα προβλήματα συνεχίστηκαν με το Νίκο να ασχολείται όλο και περισσότερο με τον υπολογιστή και τα παιχνίδια και με τη μικρή ελάχιστα. Όχι επειδή δεν την αγαπάει, αυτό θα ήταν άδικο να το πω, απλά, επειδή δεν γνωρίζει, πως πρέπει να είναι ένας γονιός με το παιδί του. Το παιδί, όσο δούλευα, το κρατούσε η μητέρα μου. Εγώ ξυπνούσα 6.30, για να πάω δουλειά και γυρνούσα στο σπίτι 18.30.

Άρχιζα τις δουλειές, το μαγείρεμα, να βγάζω σκουπίδια, επειδή ο κύριος σιχαινόταν και δεν προλάβαινε, επειδή πάντα έφευγε στο παρά πέντε για τη δουλειά του κτλ. Μου έφερναν την μικρή κατά της 21.00, για να μπορέσω και εγώ να κάνω τις δουλειές μου και ο Νίκος μου έλεγε πάλι, ότι όλες οι μητέρες τα καταφέρνουν και εμένα πρέπει να κρατάει η μητέρα μου το παιδί, για να κάνω δουλειές και τέτοια. Αλλά να βοηθήσει ούτε λόγος.

Εδώ και ένα χρόνο μένουμε με τους γονείς του λόγω οικονομικών προβλημάτων (έμεινα άνεργη). Η κατάσταση έχει ως εξής: Ξυπνάω 7 παρά, για να ετοιμάσω τη μικρή για το σχολείο, γυρνάω, μπορεί να κοιμηθώ καμία ώρα και μετά είμαι στην αναζήτηση εργασίας και καμία δουλειά στο σπίτι.

Με τους γονείς του έχω πολύ καλές σχέσεις, απλά διαφωνώ με τον τρόπο, που του συμπεριφέρονται. Πρέπει ο πατέρας του να σηκωθεί κάθε πρωί στις 7, για να πάει τον Νίκο στον ηλεκτρικό, να πάρει το τρένο για δουλειά (είναι με τα πόδια περίπου ένα τέταρτο, αλλά πάει και λεωφορείο) και όταν σχολάσει να πάει πάλι να τον πάρει από τον ηλεκτρικό, για να μην περπατήσει και να μην περιμένει καθόλου.

Να ρωτάμε κάθε μέρα το Νίκο, τί θέλει να φάει, να γυρνάει από τη δουλειά, να μπαίνει το λιγότερο μισή ώρα στην τουαλέτα με κινητό και coca cola να παίζει παιχνίδια, που παίζει και ο αδελφός του, που είναι 15, να κάνει το μπάνιο του, να βγαίνει από το μπάνιο, να τρώει και μετά στο computer και σε συνδυασμό με το κινητό να παίζει παντού παιχνίδια. Εγώ και η μικρή πουθενά, άντε να ασχοληθεί ελάχιστα μαζί της.

Ο υπολογιστής στο δωμάτιο και εγώ μέχρι τις 3, που θα κοιμηθεί να μην με παίρνει ο ύπνος λόγω υπολογιστή. Καλά, βόλτες δεν βγαίνουμε ποτέ και γενικά δεν συζητάει. Με όποιον και να μιλήσει τσακώνεται. Και φυσικά οι γονείς του δεν του λένε κάτι. Είμαι σε όρια κατάθλιψης.

Απαντάει η  Σύμβουλος Σχέσεων κυρία Βίκυ Κάουλα

Αγαπητή φίλη

Από όσα διάβασα σχημάτισα την εικόνα ότι με τον άντρα σου δεν έχετε επικοινωνία μεταξύ σας. Σίγουρα το γεγονός ότι μένετε με τους γονείς του δεν βοηθάει, αλλά δυσχεραίνει την κατάσταση. Το πρόβλημα επικοινωνίας μεταξύ σας όμως, σίγουρα προϋπήρχε και δεν

προέκυψε όταν μετακομίσατε στους δικούς του. Διακρίνω επίσης απογοήτευση από μεριάς και έναν καλυμμένο θυμό για τον άντρα σας. Καταλαβαίνω ότι τον κατηγορείτε ότι δεν σας στήριξε όταν γεννήσατε, αλλά δεν μπορώ να ξέρω ούτε να καταλάβω εάν το είχατε κάνει ξεκάθαρο ότι χρειάζεστε τη βοήθειά του και με ποιο τρόπο θα μπορούσε να συμβάλλει. Σκεφτείτε μήπως επειδή δεν τον είδατε πρόθυμο καλύψατε την ανάγκη για βοήθεια με τις γιαγιάδες και έτσι εκείνος δεν ανέλαβε ποτέ τις ευθύνες του. Ίσως εάν μόλις γυρίζατε από τη δουλειά είχατε και τη μικρή μαζί και την κρατούσε ο πατέρας της, να είχε συνηθίσει διαφορετικά. Σίγουρα θα είχε συναίσθηση του τι σημαίνει η φροντίδα του παιδιού. Από την άλλη, πιθανολογώ ότι κι εσείς στα σχόλιά του θα δείχνατε ότι σας επηρεάζουν αντί να είστε σταθερή ότι έτσι μπορείτε και εάν δεν είναι σύμφωνος με το ότι οι γιαγιάδες κρατούν το παιδί θα μπορούσε να το αναλάβει εκείνος ή να το αναλάβετε εσείς και να κάνει εκείνος τις δουλειές, εν ανάγκη να μη γίνουν οι δουλειές.

Όμως, η κατάσταση δεν ξεκαθαρίστηκε εν τη γενέσει της και τώρα έχει παγιωθεί με κάποιο τρόπο ότι εσείς θα κάνετε ό,τι αφορά το παιδί. Εάν αποφασίσετε ότι θέλετε να προσπαθήσετε σιγά σιγά αρχίστε να του αναθέτετε κάποια πράγματα που αφορούν το παιδί. Δείτε από την καθημερινότητά σας τι θα μπορούσε να το κάνει εκείνος και ζητήστε του ευθέως να το κάνει. Μετά και κάτι ακόμη κ.ο.κ.

Μετά προχωρήστε και σε θέματα που αφορούν τους δυο σας και ζητήστε του πράγματα που έχετε ανάγκη.

Σίγουρα θα πάρει χρόνο, χρειάζεται υπομονή κι επιμονή και το αποτέλεσμα δεν είναι εγγυημένο, αλλά μπορείτε να το προσπαθήσετε.

Σχετικά με το πώς του φέρονται οι γονείς του δεν υπάρχουν πολλά που μπορείτε να κάνετε. Μπορείτε όμως, να ζητήσετε κάποιο φαγητό που αρέσει σ’ εσάς ή τη μικρή όταν ρωτούν τι να φτιάξουν, ζητήστε από τον πεθερό σας να σας πάει κάπου κι εσάς, ώστε ίσως να καταλάβει τι κάνει με το γιο του.

Στη διάθεσή σας

Βίκυ Κάουλα
Life & Business Coach
Σύμβουλος Διαπροσωπικών Σχέσεων
Προσωπικής Ανάπτυξης & Ενδυνάμωσης
Εκπαιδεύτρια Διαζυγίου
Κινητό: 6936-820600
Email: Vicky.Kaoula@gmail.com

Μπορείς κι εσύ να υποβάλλεις το ερώτημά σου, στους ειδικούς του Singleparent.gr εδώ ενώ καλό είναι προηγουμένως να ρίξεις μια ματιά στο νέο μας ευρετήριο εδώ, γιατί υπάρχει πιθανότητα να έχει ήδη απαντηθεί!