Μπορεί μια χωρισμένη να σου πάρει τον άντρα;

3

Από πολύ παλιά, και ειδικά στη χώρα μας, επικρατεί η αντίληψη ότι μια διαζευγμένη γυναίκα-μητέρα ή όχι-είναι «επικίνδυνη» παρέα. Και για να το εκφράσω πιο λαϊκά, αυτό που συνήθως σκέφτονται ή λένε οι περισσότεροι, είναι «Μην βάζεις χωρισμένη στο σπίτι σου γιατί θα σου φάει τον άντρα», μια άποψη που υποτιμά όλες τις πλευρές. Εσένα που σκέφτεσαι έτσι για έναν άνθρωπο που κατά τα άλλα θεωρείς φίλο σου, τον άντρα σου που θεωρείς πως όποια του την πέσει εκείνος θα πάει (άρα ο γάμος σας, κάπου μπάζει) και κυρίως τη διαζευγμένη γυναίκα που το πιο πιθανό είναι να έχει τον πόνο της και το μόνο που χρειάζεται είναι μια καλή συντροφιά, κάποιον με τον οποίο να μοιραστεί τα προβλήματά της χωρίς να την δει καχύποπτα ή να αμφισβητήσει προκαταβολικά την ηθική της. Πιστέψτε με, αν κάποια θελήσει στ’ αλήθεια να σας φάει τον άντρα, αυτό δεν θα είναι λόγω διαζυγίου αλλά λόγω χαρακτήρα!

Κάποτε ,πρίν περίπου 20 χρόνια, στο σπίτι της θείας μου μπαινόβγαινε μία φίλη και συνάδελφος από τη δουλειά της, η Καίτη. Η Καίτη ήταν πολύ «προοδευτική» για την εποχή της καθώς είχε ένα κοριτσάκι εκτός γάμου, τότε που το να έχεις παιδί εκτός γάμου ήταν ισάξιο με το να κάνεις πεζοδρόμιο. Η γυναίκα αυτή ήταν αρκετά γοητευτική και γελαστή. Δυστυχώς το γεγονός ότι ήταν ανοιχτός άνθρωπος και ταυτόχρονα μεγάλωνε ένα παιδί μόνη της, ήταν τόσο παρεξηγήσιμο που όταν η γυναίκα αυτή γυρνούσε τη πλάτη της, τόσο η θεία μου όσο και οι γονείς μου, μιλούσαν άσχημα για εκείνη. Ήμουν παιδί αλλά θυμάμαι όλες τις ταμπέλες, όλα τα «ψυχολογικά προβλήματα» που χρέωναν στη κόρη της επειδή μας τραβούσε τα μαλλιά όταν δεν της δίναμε σημασία (άρα «έφταιγε» ότι ήταν παιδί εκτός γάμου) και όλες τις απόπειρες φλέρτ που τάχα έκανε η γυναίκα αυτή στους άντρες της παρέας (επειδή είχε παιδί εκτός γάμου). Μέχρι που ο θείος μου ισχυρίστηκε πως ένα βράδυ που τη πήγε στη στάση του λεωφορείου, εκείνη του ρίχτηκε κι έτσι δεν την ξαναείδαμε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ποτέ δεν το πίστεψα. Πιο πιθανό μου φαίνεται να τους «μόλυνε» την παρέα η ανύπαντρη μητέρα και να αποφάσισαν να τη σουτάρουν με δικαιολογία, παρά ότι η γυναίκα αυτή αποφάσισε μετά από 5 χρόνια να την πέσει στο θείο μου σε μια στάση λεωφορείου. Σήμερα η Καίτη, είναι παντρεμένη έχει κάνει δεύτερο παιδάκι κι έχει αφήσει πίσω της όλους τους «άσπιλους» και «αμόλυντους» παντρεμένους της πρότερης ζωής της. Φαντάζομαι πως αν κάτι δεν πάει καλά και πάρει διαζύγιο, τότε για τον κόσμο θα γίνει ξανά εκείνη που την πέφτει στους άντρες αλλά αυτή τη φορά, σε στάσεις του μετρό γιατί μπαίνουμε στο 2014 κι έχουμε εκσυγχρονιστεί…τρομάρα μας!

Φυσικά δεν ισχύει το ίδιο και για τον διαζευγμένο ή τον ανύπαντρο μπαμπά. Δεν έχω δηλαδή ακούσει ποτέ να λένε «μην βάζεις χωρισμένο σπίτι σου γιατί θα σου φάει τη γυναίκα» ούτε έχω δεί να αποκλείουν ένα πατέρα μονογονέα, ίσα ίσα που τρέχουν να του προξενέψουν φίλες και γνωστές και όλο και κάποιος θα περάσει να του αφήσει ένα πιάτο φαί και να του πλύνει και δυο πιάτα. Για κάποιο λόγο οι διαζευγμένοι ή ανύπαντροι μπαμπάδες δεν κοιτάνε ποτέ τις γυναίκες των φίλων τους και παραμένουν ηθικά στοιχεία, ό,τι κι αν επιλέξουν στη προσωπική τους ζωή, σε αντίθεση με τις πρώην γυναίκες τους που μπαίνουν στα σπίτια και τα «ρημάζουν». Καλό;

Κι εκεί λοιπόν που στον γάμο σου δεν ήξερες ποιόν να πρωτοκαλέσεις και αναγκαζόσουν να βγάλεις άτομα από τη λίστα γιατί δεν χωρούσαν στο τραπέζι, σήμερα στο τραπέζι και στους τέσσερις τοίχους του χρεωμένου σου σπιτιού, είσαι μόνο εσύ και τα παιδιά σου κι όλοι αυτοί που τρωγόπιναν στην υγειά του ζευγαριού, εξαφανισμένοι. Διότι λίγο ανοιχτόμυαλη ή εμφανίσιμη να είσαι, δεν βλέπεις μόνο τις πόρτες να κλείνουν πίσω σου αλλά και τα πατζούρια. Οι άνθρωποι νιώθουν ανασφάλεια μπροστά στο καλύτερο ή στο διαφορετικό και αντί να το μιμηθούν ή να το σεβαστούν, είναι πιο εύκολο να το απορρίψουν. Και αυτό δυστυχώς δεν θα αλλάξει ποτέ!

Μια ανύπαντρη ή χωρισμένη μητέρα δεν είναι πλέμπα. Είναι ένας άνθρωπος που είτε επέλεξε να δώσει ζωή σε έναν άλλον άνθρωπο παρά τις αντίξοες συνθήκες είτε δεν περνούσε καλά μέσα στο γάμο του και είχε τη δύναμη να περισώσει την αξιοπρέπειά του και να φύγει, κάτι που –πιστέψτε με-θα ζήλευαν πολλοί παντρεμένοι σε δυστυχισμένους γάμους. Ναι μια ανύπαντρη ή χωρισμένη μητέρα είναι τυπικά και ουσιαστικά διαθέσιμη, χωρίς το «διαθέσιμη» να σημαίνει χαλαρών ηθών.  Μία ανύπαντρη ή χωρισμένη μητέρα θα την πέσει στον άντρα σου όχι επειδή είναι χωρισμένη ή ανύπαντρη, αλλά επειδή έτσι είναι σαν άνθρωπος. Και παντρεμένη να ήταν, πάλι το ίδιο θα έκανε αν ο χαρακτήρας της ήταν αυτός. Κάνουμε το λάθος να μπλέκουμε την ηθική με το διαζύγιο, να καθορίζουμε τους ανθρώπους από αυτό και να τους καθαιρούμε απ’ τη ζωή μας. Ανθρώπους δυνατούς και τολμηρούς από τους οποίους θα μπορούσαμε να πάρουμε πολύ χρήσιμα μαθήματα. Διότι κι εσύ, σήμερα είσαι παντρεμένος κι αύριο δεν είσαι.

Το διαζύγιο ή ένα μωρό εκτός γάμου έχει πολλά θετικά, ένα από αυτά είναι και τα ξεκαθαρίσματα. Μπορεί να δείς σπίτια ανθρώπων που υπήρξαν φίλοι σου για χρόνια, να κλείνουν στα μούτρα σου μέσα σε μια μέρα. Μπορεί οι άνθρωποι που θεωρούσες φίλους σου να ανοίξουν το στόμα τους και να ξεράσουν όλη τη χολή του κόσμου, όχι επειδή χώρισες αλλά επειδή έτσι ένιωθαν από πάντα για σένα, και το διαζύγιό σου, στάθηκε απλά η αφορμή.Μπορεί όμως να βρείς στο δρόμο σου και ανθρώπους που ποτέ δεν περίμενες πως θα σε στηρίξουν και θα σε βοηθήσουν, που ήταν απλοί γνωστοί ή τους νόμιζες για φίλους δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Αυτό δείχνει πως ,όπως και με τον γάμο σου, απλά είχες κάνει μια ακόμη λάθος επιλογή ανθρώπων που όμως δεν είναι ποτέ αργά να διορθώσεις.

Κράτα ό,τι σε βοηθάει να πηγαίνεις μπροστά και κλείσε τα αυτιά σου, οι άνθρωποι έχουν μάθει να λένε πολλά, να κάνουν λίγα και να εκτιμούν ακόμη λιγότερα. Κι αν στην τελική ανάμεσα σε δικαστήρια, συμφωνητικά, καυγάδες και στο γενικότερο χαμό, έχεις το κουράγιο να κοιτάξεις τον άντρα της φίλης σου και να τον «πάρεις» κιόλας, ε… χαλάλι σου!

Κυριακή Χαριτάκη