Το κάπνισμα στο αυτοκίνητο με τα παιδιά μέσα, είναι παιδική κακοποίηση και πρέπει να διώκεται ποινικά!

0

Μεγάλωσα στη δεκαετία του ’90, μια εποχή, που στα δημόσια σχολεία γίνονταν σεμινάρια κατά των ναρκωτικών και του καπνίσματος και θυμάμαι όλα, όσα μας είχαν πει. Θυμάμαι εκείνη τη γλυκιά κυριούλα, που είχε έρθει, πόσο ωραία μας τα είχε πει. Δεν μας άφηνε περιθώρια να αντιδράσουμε ή να μην ακολουθήσουμε τις οδηγίες της.

Ως έφηβη, δεν διανοήθηκα ποτέ καν να δοκιμάσω τσιγάρο. Ήξερα τους κινδύνους και επίσης, με ενοχλούσε, που το κάπνισμα ήταν παντού. Ως παιδί υπήρξα πολλές φορές απροκάλυπτα εκτεθειμένη στον τοξικό καπνό των τσιγάρων: δημόσια, σε σπίτια συγγενών, στο αυτοκίνητο.

Θυμάμαι καθαρά τις λίγες φορές, που βρέθηκα εγκλωβισμένη στο αυτοκίνητο με έναν ενήλικα καπνιστή. Ως παιδί, αισθανόμουν, ότι δεν μου επιτρεπόταν να εκφράσω τη δυσφορία μου. Θυμάμαι, ότι προσπαθούσα να μην δείχνω, ότι ασφυκτιούσα απ’  αυτόν τον γεμάτο πίσσα αέρα, γιατί φοβόμουν, ότι θα με θεωρούσαν αγενή. Ακόμη κι όταν δυσκολευόμουν να ανασάνω και η μυρωδιά με πέθαινε, σιωπούσα. Η συγκατάθεσή μου δεν ζητήθηκε ποτέ, οπότε κατάλαβα, ότι δεν ήταν αναγκαία.

Η διαφυγή από αυτό το αυτοκίνητο, μου φαινόταν σαν απόδραση από φυλακή. Ήθελα απεγνωσμένα να κάνω ένα ντους ή οτιδήποτε άλλο, προκειμέμου να φύγει αυτή η έντονη μυρωδιά από τα μαλλιά, τα ρούχα και τα πνευμόνια μου.

Επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω, ότι δεν θεωρώ κακούς γονείς τους καπνιστές. Πολλοί γονείς καπνίζουν και λαμβάνουν τις κατάλληλες προφυλάξεις – κρατούν τα παιδιά τους και τους άλλους ανθρώπους ασφαλείς από καρκινογόνους παράγοντες.

Αλλά ως γονιός, ειλικρινά δεν μπορώ να κατανοήσω το κάπνισμα σε αυτοκίνητο με παιδί μέσα. Είμαι ακόμα εκνευρισμένη, που μου συνέβη το ίδιο σαν παιδί.

Προφανώς υπάρχουν άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο, που πιστεύουν, ότι το δικαίωμά τους να καπνίζουν εντός αυτοκινήτου ή κλειστού χώρου είναι μεγαλύτερο από το δικαίωμα ενός παιδιού μακριά από τον καρκίνο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι επιεικώς μ@κες και εγωιστές.

Προσωπικά, το θεωρώ μια μορφή παιδικής κακοποίησης.

Όχι, δεν τρελάθηκα. Δεν με νοιάζει, αν εκνευρίζεται κάποιος. Η παιδική κακοποίηση ορίζεται κυριολεκτικά ως μια πράξη, που οδηγεί σε «σοβαρή σωματική ή συναισθηματική βλάβη» και δεν θα κάτσω να συζητήσω, αν το να παγιδεύσεις ένα παιδί σε κλειστό χώρο γεμάτο τοξικά αέρια είναι ή δεν είναι παιδική κακοποίηση. Χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει, που λένε και στο χωριό μου…

Φυσικά, υπάρχουν πολλά είδη κακοποίησης, που είναι πιο «μπαμ» – συμπεριλαμβανομένης της σωματικής κακοποίησης και της αμέλειας – επειδή εμφανίζουν άμεσες βλάβες, αλλά αυτό δεν σημαίνει, ότι και το κάπνισμα σε κλειστό χώρο δεν είναι επίσης βλαβερό.

Εδώ και δεκαετίες γίνεται επιστημονική έρευνα σχετικά με τις επιπτώσεις του παθητικού καπνίσματος στα παιδιά. Δεν είναι μόνο τεράστιο πρόβλημα. Είναι και θανατηφόρο. Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση παθητικού καπνίσματος, που να θεωρείται ασφαλής. Οι συνέπειες για τα παιδιά είναι καταστροφικές: άσθμα, πνευμονία και πολλά παιδιά χρήζουν νοσηλείας. Το παθητικό κάπνισμα είναι επίσης σημαντική αιτία αιφνίδιου παιδικού θανάτου.

Σε κανένα παιδί δεν αξίζει κάτι τέτοιο.

Ξέρω ότι αρέσει στους ανθρώπους να ξεσηκώνονται, ειδικά όταν πρόκειται να τους αφαιρεθεί κάποιο δικαίωμά τους. Μάλιστα. Έχεις κάθε δικαίωμα να φέρεσαι στο σώμα σου, όπως θες. Κάπνισμα, ποτά, ναρκωτικά, ό, τι αγαπάς. Δικό σου το σώμα, δική σου η επιλογή και την έχεις.

Ωστόσο, η ελευθερία σου τελειώνει εκεί, που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Ιδιαίτερα αθώων παιδιών.

Δεν είναι κάτι δύσκολο, ούτε περίπλοκο. Επί του παρόντος, υπάρχουν κράτη, που θεωρούν παράνομο το κάπνισμα στο αυτοκίνητο, αλλά θα πρέπει να θεωρείται παράνομο παντού.

Τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται από κάθε μορφή κακοποίησης. Όταν ένας ενήλικας οδηγεί μεθυσμένος, τον στέλνουμε φυλακή. Εάν ένα παιδί είναι εντός του οχήματος, υπάρχουν επιπλέον κατηγορίες. Και έτσι είναι το σωστό. Ένα παιδί δεν μπορεί να αντιδράσει. Είναι λοιπόν δουλειά μας να το προστατεύουμε.

Ξεκάθαρα, όταν εκθέτει κάποιος σκόπιμα το παιδί του στο παθητικό κάπνισμα, που είναι γνωστός καρκινογόνος παράγοντας, αυτό είναι δείγμα κακοποίησης. Είναι ευθύνη της κοινωνίας να προστατεύσει τα παιδιά με κάθε τρόπο.