Τα παιδιά γίνονται κακομαθημένα επειδή υποκύπτουν οι γονείς τους

0

Μια από τις χειρότερες προσβολές που μπορεί κάποιος να ξεστομίσει σ’ ένα παιδί (ή στους γονείς του) είναι, ότι είναι κακομαθημένο. Είναι μια φράση, που δεν χρησιμοποιείται συχνά, αλλά όταν λέγεται, χτυπάει άσχημα στο αφτί. Κανείς δεν θέλει να ακούσει, ότι το παιδί του είναι κακομαθημένο.

Παλιά αυτή η φράση ακουγόταν συχνά, αλλά τώρα πια, όχι τόσο, ίσως επειδή πλέον τα περισσότερα παιδιά είναι όντως κακομαθημένα. Η συχνότητα, που ακούγεται η λέξη «κακομαθημένος» μειώθηκε, επειδή αυξήθηκε το πρόβλημα;

Από περιέργεια, έψαξα την έννοια του «κακομαθαίνω». Σημαίνει «βλάπτω τον χαρακτήρα ενός παιδιού με το να είμαι πολύ υποχωρητικός ή επιεικής».

Αυτό είναι κάπως «καταδικαστικό».

Είναι δύσκολο για ένα γονέα να έχει μακροπρόθεσμους στόχους, αλλά να πρέπει να αντιμετωπίσει πιεστικά, βραχυπρόθεσμα ζητήματα. Όταν ένα παιδί γκρινιάζει, επειδή θέλει μια καραμέλα, είναι πολύ πιο εύκολο να του τη δώσεις, για να ησυχάσει. Όταν παραπονιέται. επειδή οι φίλοι του έχουν πιο καινούργια και πιο ακριβά παιχνίδια, είναι πολύ πιο εύκολο να υποχωρήσεις, για να το κάνεις χαρούμενο. Όταν το σπίτι είναι βρώμικο, είναι ευκολότερο να το καθαρίσεις όλο μόνος/η σου από το να μάθεις στο παιδί, ότι πρέπει σιγά σιγά να αρχίσει να καθαρίζει μόνο του το δωμάτιό του και να επιμένεις κιόλας να το κάνει.

Είναι ευκολότερο να κακομάθεις το παιδί σου και ίσως γι’ αυτό το κάνουμε όλοι. Είναι πιο εύκολο και κάνει το παιδί χαρούμενο. Εξάλλου, αυτό δεν είναι που επιδιώκουμε όλοι; Χαρούμενα παιδιά;

Ελπίζω, πως όχι.

Καλός γονιός  δεν γίνεσαι, όταν το παιδί σου είναι μόνο χαρούμενο. Θες να μπορεί να προσαρμόζεται εύκολα, να είναι υπεύθυνο, ευγενικό και δίκαιο, όχι να είναι χαρούμενο και κακομαθημένο. Για κανένα λόγο.

Κοιτάζω ξανά τον ορισμό του «κακομαθημένου». Όταν είσαι πολύ υποχωρητικός/η ή πολύ επιεικής, δίνοντας στο παιδί σου περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται, ταυτόχρονα βλάπτεις τον χαρακτήρα του.

Προσπαθείς να δικαιολογήσεις την υποχωρητικότητα και την επιείκειά σου, λέγοντας στον εαυτό σου, ότι έτσι του δείχνεις την αγάπη σου. Νιώθεις ήσυχος/η, ότι του δίνεις, όσα εσύ στερήθηκες. Πείθεις τον εαυτό σου, ότι έτσι βοηθάς το παιδί σου να μην αισθάνεται στο περιθώριο. Λες πολλά στον εαυτό σου, αλλά όχι την αλήθεια.

Η αλήθεια είναι, ότι δίνοντάς του ό, τι θέλει και ζητάει, δεν του δείχνεις αγάπη, αλλά ότι είναι το κέντρο του κόσμου και ότι σκοπός της ζωής του είναι να εκπληρώνει όλες του τις υλικές επιθυμίες.

Έχεις έστω στο περίπου συνειδητοποιήσει, τί κάνεις; Ίσως όχι. Αν γνώριζες, ότι έτσι βλάπτεις το χαρακτήρα του, σίγουρα θα σταματούσες. Αλλά δεν βλέπεις τη βλάβη, που προκαλείς. Δεν μπορείς να τη δεις, γιατί νομίζεις, ότι έτσι το βοηθάς.

Σίγουρα έχεις δει κι εσύ πολλές φορές στο δρόμο κακομαθημένα 2χρονα, που κάνουν κουμάντο στους γονείς, οι οποίοι στην ουσία τα φοβούνται και τους κάνουν όλα τα χατίρια και τα παρακαλάνε, αντί να προσπαθούν να τους επιβληθούν. Τα 5χρονα σήμερα απαιτούν πανάκριβα παιχνίδια και τα παίρνουν επειδή «έτσι», 10χρονα που «φορούν μόνο επώνυμα ρούχα, 18χρονα, που οδηγούν καλύτερα αυτοκίνητα από τους γονείς τους και κρατούν τσάντες, που κοστίζουν εκατοντάδες ευρώ.

Τα παιδιά γίνονται κακομαθημένα, επειδή οι γονείς υποκύπτουν και η κοινωνία υποφέρει.

Δεν έχει να κάνει με το αν μπορείς να αγοράσεις αυτά τα πράγματα ή όχι. Σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορείς. Καταχρεώνεσαι και συνεχίζεις να δουλεύεις σκληρά μέχρι τελικής πτώσεως, για να δώσεις στο παιδί σου ό, τι θελήσει. Δουλεύεις υπερωρίες και του δίνεις τα πάντα, για να μην το «κακοκαρδίσεις» κι ας μην έχει κουνήσει ούτε το μικρό του δαχτυλάκι, για να το κερδίσει. Ακόμα κι αν έχεις τη δυνατότητα να προσφέρεις στο παιδί σου ό, τι θέλει, μην το κάνεις. Η ζωή δεν έχει να κάνει με υλικά αγαθά. Όταν κακομαθαίνεις το παιδί σου, του δείχνεις ακριβώς το αντίθετο.

Το «όχι» δεν θα καταστρέψει το παιδί, ούτε θα το αφήσει μόνο και έρμο χωρίς φίλους. Ναι, μπορεί να το αναστατώσει για λίγο. Ναι, μπορεί να το κάνει να θυμώσει και να σου κρατήσει μούτρα. Ναι, μπορεί να του δείξει, ότι η οικογένειά του δεν είναι ακριβώς, όπως των άλλων. Αλλά αυτό είναι και το ζητούμενο.

Όταν το παιδί σου είναι μεγαλύτερο, θα καταλάβει, γιατί εμμένεις στη θέση σου. Τα οφέλη είναι μακροπρόθεσμα. Θα δει, ότι αυτή η θυσία οδηγεί σε μεγαλύτερα καλά. Θα δει, ότι το αγαπάς αρκετά, για να του πεις «όχι».

Αγάπη ίσον υπομονή. Αγάπη ίσον ευγένεια. Και ξέρεις και τί άλλο; Η αγάπη δεν κακομαθαίνει.

Πηγή: foreverymom.com