Η ξυλιά ως μέσο πειθαρχίας και οι συνέπειες στο παιδί

0

Μία πολυετής έρευνα καταδεικνύει ότι η ξυλιά στο παιδί, μπορεί μακροπρόθεσμα να το οδηγήσει σε επιθετική συμπεριφορά.

Υποτίθεται ότι ο ρόλος του γονέα είναι να πειθαρχεί το παιδί, όμως αυτή η πειθαρχία πρέπει να περιλαμβάνει και ξυλιές;  Αρκετοί γονείς υποστηρίζουν ότι ελάχιστα μέτρα πειθαρχίας ή αν θέλετε, τιμωρίας, εμποδίζουν το παιδί από το να φέρεται άσχημα και ότι η ξυλιά επιφέρει πιο γρήγορα «αποτελέσματα». Όμως σε μία νέα μελέτη που εκπονήθηκε από το Tulane University, οι ερευνητές συμπέραναν ότι η ξυλιά μπορεί, μακροπρόθεσμα, να οδηγήσει το παιδί σε ξεσπάσματα και σε αντιδραστική συμπεριφορά. Στη μελέτη συμμετείχαν 2.500 έφηβοι από τους οποίους, εκείνοι που οι γονείς τους, τους μάλωναν συχνά με ξυλιές στην ηλικία των 3 ετών, ήταν πιο επιθετικοί ως χαρακτήρες μέχρι τα 5 τους χρόνια.

Η συγκεκριμένη μελέτη, με επικεφαλή τη καθηγήτρια επιστημών υγείας Catherine Taylor, ήταν η πρώτη που παράλληλα ερευνούσε ζητήματα που επηρέαζαν τη μητέρα όπως η κατάθλιψη, η χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών, η κακοποίηση από το σύζυγο ακόμη και το αν σκέφτηκε την έκτρωση όταν έμεινε έγκυος. Αφού ελέγχονταν αυτοί οι παράγοντες, κάθε ένας από τους οποίους συμβάλλει στην επιθετικότητα ενός παιδιού, η ξυλιά συνέχιζε να αποτελεί την πιο σημαντική αιτία επιθετικότητας του παιδιού. «Οι πιθανότητες ένα παιδί να είναι πιο επιθετικό στην ηλικία των 5 ετών, αυξήθηκαν κατά 50% όταν το παιδί αυτό δέχονταν ξυλιές με μια συχνότητα μια με δύο φορές το μήνα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα παιδιά που είναι από τη φύση τους επιθετικά, είναι πιο πιθανό να υποστούν ως τιμωρία τη ξυλιά!» λέει η καθηγήτρια Κα Taylor.

Ανάμεσα στις μητέρες που μελετήθηκαν σε 20 πόλεις όταν τα παιδιά τους ήταν 3 ετών, περίπου ένα 45.6% ανέφερε ότι τον τελευταίο μήνα, δεν προσπάθησε να πειένα 27,9% ότι έριξε μια-δύο μέσα στον τελευταίο μήνα ενώ ένα 26,5% περισσότερες από μια με δύο φορές. Όταν τα παιδιά που έτρωγαν ξυλιές, έγιναν 5 ετών, είχαν μεγαλύτερη τάση να είναι επιθετικά, απαιτητικά, να εκνευρίζονται εύκολα, να εμφανίζουν ξεσπάσματα στη συμπεριφορά τους και να  επιτίθενται σωματικά, σε ανθρώπους και ζώα.

Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό, είναι ενδεχομένως επειδή η ξυλιά ως μέσο πειθαρχίας, προκαλεί περισσότερο το φόβο παρά τη κατανόηση της πράξης από το παιδί. Ακόμη κι αν το παιδί σταματήσει να φέρεται ανάρμοστα όταν υποστεί τη συγκεκριμένη «μέθοδο» αυτό δεν σημαίνει ότι έχει καταλάβει το λόγο που δεν πρέπει να φέρεται έτσι. Η ξυλιά δημιουργεί ένα κακό παράδειγμα και διδάσκει τα παιδιά ότι η επιθετική συμπεριφορά είναι η λύση στα προβλήματα των γονιών.

Η Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής, δεν επιδοκιμάζει και σε καμία περίπτωση δεν αποδέχεται τη ξυλιά ως μέσο πειθαρχίας του παιδιού και όπως υποστηρίζει «Αυτή η μορφή τιμωρίας, όσο περισσότερο χρησιμοποιείται, τόσο λιγότερο αποτελεσματική είναι και κάνει τη πραγματική πειθαρχία όλο και πιο δύσκολη, όσο το παιδί μεγαλώνει.

Αντί για ξυλιά, η Ακαδημία προτείνει το διάλειμμα από τη πλευρά του γονέα, τη στιγμή δηλαδή που το παιδί χτυπιέται ή φέρεται άσχημα, ο γονιός πρέπει να αποστασιοποιείται. Αυτά τα σιωπηρά διαλείμματα, αναγκάζουν  το παιδί να ηρεμεί και να σκέφτεται τα συναισθήματά του, αντί αν αντιδρά παρορμητικά. Εξάλλου, ο σκοπός της οποιασδήποτε πειθαρχίας, είναι να ενθαρρύνετε το παιδί να καταλάβει όχι μόνο ότι απλά έκανε κάτι κακό αλλά και τι το προκάλεσε να το κάνει!

Πηγή:  http://content.time.com/time/