Όχι, δεν θέλω τα παιδιά μου να μοιράζονται τα πράγματά τους

0

Όταν ο γιος μου πήγε προνήπιο και ενώ συμπλήρωνα τα χαρτιά του, μας μίλησε η νηπιαγωγός για την πολύ συγκεκριμένη και αυστηρή πολιτική, που έχουν σχετικά με το «μοιράζεσθαι», την κοινή, δηλαδή, χρήση των πραγμάτων των παιδιών. Η πολιτική αυτή ήταν η εξής: Εάν ένα παιδί έπαιζε με ένα παιχνίδι, δεν ήταν σε καμία περίπτωση υποχρεωμένο να το μοιραστεί με κάποιο άλλο παιδάκι μόνο και μόνο επειδή αυτό το άλλο παιδάκι το ζητούσε. Θα μπορούσε το πρώτο παιδάκι να μοιραστεί τα παιχνίδι του, αν το ήθελε, αλλά μόνο αν το ήθελε. Αλλιώς μπορούσε κάλλιστα να αρνηθεί.

Πρέπει να πω, ότι όσο η νηπιαγωγός εξηγούσε όλα αυτά στις μανούλες, που είχαν έρθει να γράψουν τα παιδιά τους, είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα απ’ τη χαρά μου και την κοίταγα σαν χάνος. Μεγάλωσα στη δεκαετία του ’80 και του ’90, οπότε ό, τι είχα και δεν είχα, ήθελα, δεν ήθελα έπρεπε να το μοιράζομαι. Η νηπιαγωγός μας είπε, ότι από τότε, που άρχισε να εφαρμόζεται αυτή η πολιτική στα νηπιαγωγεία και στους παιδικούς σταθμούς, τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά. Ο αριθμός των συγκρούσεων μεταξύ των παιδιών, η γκρίνια και η φασαρία μειώθηκαν κατά πολύ. Τα παιδιά έμαθαν, ότι ό, τι είναι δικό τους, ΑΝ θέλουν, το μοιράζονται, αλλά έμαθαν και το σεβασμό για τα πράγματα και τα «θέλω» του άλλου παιδιού. Και είναι πολύ σωστό και αποτελεσματικό, αν το καλοσκεφτείς.

Φαντάσου το εξής: Πας στο αγαπημένο σου καφέ, που είναι ήσυχα και ωραία και κάθεσαι με ένα ζεστό ρόφημα να δουλέψεις στο φορητό σου υπολογιστή. Ένας άγνωστος έρχεται και σου λέει: «Καλησπέρα. Επίτρεψέ μου να κάτσω και εγώ λίγο στο λάπτοπ». Εσύ φυσικά λες: «Όχι. Είναι δικό μου, δεν μπορείς να κάτσεις».

Λέει κι εκείνος με τη σειρά του: «Δεν είναι δίκαιο! Είναι η σειρά μου!».

Στη συνέχεια πάει στον υπεύθυνο και αρχίζει να κλαίγεται και εκείνος έρχεται σε σένα: «Εντάξει, νομίζω, ότι παρακάτσατε στο λάπτοπ. Ήρθε η ώρα να δώσετε και στο φίλο σας την ευκαιρία να κάτσει λίγο». Στη συνέχεια παίρνει το φορητό λαπτοπ μακριά σου και το δίνει στον τύπο. Κουλό, έτσι;

Γιατί λοιπόν να βάζουμε όλη την ώρα τα παιδιά μας στη διαδικασία να διαπραγματεύονται τα πράγματα που τους ανήκουν; Αν το καλοσκεφτείς, η αναγκαιότητα να μοιράζεσαι τα πάντα κάθε ώρα και στιγμή είναι περίεργη και άτοπη. Η κοινοχρησία σαν συνήθεια δεν στέκει. Ως ενήλικες, μοιραζόμαστε τα αμάξια μας, τα σπίτια μας, τους άντρες μας; Όχι.

Να ξεκαθαρίσω, ότι δεν μιλάω για δημόσια αγαθά, όπως οι κούνιες στην παιδική χαρά ή ένα παγκάκι στο πάρκο. Η κοινωνία μας δεν μπορεί να λειτουργήσει και να προοδεύσει, αν ο καθένας από εμάς έχει τη λογική του «μου ανήκουν όλα, μην ακουμπάς τίποτα».

Μιλάω για πράγματα, που ανήκουν στο παιδί σου και στο κάθε παιδί και που δεν είναι υποχρεωμένο να τα δώσει ή να τα μοιραστεί με ένα άλλο παιδάκι, επειδή απλά το θέλει. Υπάρχουν όρια και πρέπει να τηρούνται.

Καλό τα να μοιράζεσαι, λοιπόν, καλό για τα παιδιά να το μαθαίνουν, αλλά όχι κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Το «Όχι» είναι η πιο σωστή λέξη, που μπορεί κανείς να πει. Όχι, δεν θέλω να μοιραστώ τίποτα, ούτε το χρόνο μου, ούτε τα πράγματά μου, ούτε τον εαυτό μου. Ως ενήλικας, μπορείς να πεις: «Ξέρεις κάτι; Έχω δουλειά τώρα. Θα σε βοηθήσω, αλλά κάποια άλλη στιγμή». Αναρωτιέμαι, γιατί εγώ και τα παιδιά της εποχής μου να είμαστε αναγκασμένα να μεγαλώσουμε με τη νοοτροπία του «μοιράζεσθαι».

Ποτέ δεν μ’ άρεσε να αγγίζει κανείς τα πράγματά μου. Ούτε τώρα, ούτε τότε. Με ενοχλεί ακόμα και όταν κάποια φίλη μου κάνει τράκα στα τσιγάρα μου. Πήγαινε αγόρασε δικά σου και κάπνισέ τα όλα. Στην τελική αυτά είναι δικά μου και έχω κάνει τον προγραμματισμό μου μέχρι πότε θα μου κρατήσουν και πόσα θα κάνω κάθε μέρα και εσύ μου το χαλάς.

Δεν πρόκειται να μεγαλώσω ένα τέτοιο παιδί, που θα νομίζει, ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να βάζει χέρι στα πράγματά του. Θα μάθει από μικρός το «όχι» και να είναι αυστηρός. Γιατί να το κάνω αυτό; Γιατί οι άνθρωποι είναι εκμεταλλευτές και τζαμπατζήδες, όχι όλοι βέβαια και κοιτάνε να σου πάρουν και να οικειοποιηθούν ό, τι σου ανήκει. Οι σχέσεις είναι πιο σημαντικές από τα υλικά. Δίνουμε, όταν θέλουμε και μπορούμε. Για  φιλανθρωπικούς σκοπούς, σε ένα φίλο, που χάλασε το αμάξι του και πρέπει να πάει στη δουλειά του ή σε μια φίλη, που ξέμεινε από πάνες, γιατί δεν πρόλαβε να πάει σούπερ μάρκετ. Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας μαθαίνοντάς τα, ότι το να μοιράζονται και να φροντίζουν το ένα το άλλο είναι το πιο σημαντικό πράγμα.

Καλό επίσης για τα παιδιά είναι να μάθουν από τώρα, ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη, ούτε θα γίνει ποτέ. Δεν με νοιάζει, αν τα παιδιά μου δεν πάρουν ό, τι επιθυμούν οι καρδούλες τους. «Ναι, το παιδάκι εκείνο κράτησε το παιχνίδι περισσότερο από εσένα. Δύσκολο, αλλά θα το ξεπεράσεις». Αν μάθω τώρα στο παιδί μου, ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη, θα μπορεί να κατανοήσει καλύτερα μελλοντικά κάποιες καταστάσεις στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά ή στο γάμο του.

Αναρωτιέμαι, πώς θα ήταν τα πράγματα, αν όλοι υιοθετούσαμε την πολιτική του νηπιαγωγείου και βάζαμε όρια στο «μοιράζεσθαι». Θα γίνονταν τα παιδιά καλύτεροι ενήλικες; Αν τους μαθαίναμε, ότι δεν μπορούν να έχουν ό, τι θέλουν και όποτε το θέλουν, θα ήταν πολύ καλύτερος ο κόσμος;

Στόχος, νομίζω είναι να διδάξουμε στα παιδιά μας να παίρνουν πρωτοβουλίες και όχι να τα αναγκάζουμε να κάνουν κάτι παρά τη θέλησή τους. Εάν έχουν κάτι, που δεν θέλουν, δεν χρειάζονται ή το έχουν σε αφθονία, ναι, μπορούν να το μοιραστούν. Όχι μόνο επειδή είναι καλό για εκείνα, αλλά κάνει και τους άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους. Τα παιδιά το γνωρίζουν αυτό βαθιά στην ψυχή τους. Χρειάζονται μόνο ενθάρρυνση, όχι εξαναγκασμό.

Πηγή: scarymommy.com