Γιατί σταμάτησα να κάνω γενέθλια στα παιδιά μου

0

Δεν θυμάμαι το πρώτο μου πάρτι γενεθλίων, αλλά θυμάμαι το τελευταίο μου. Ήμουν 13 ετών, με λίγους συμμαθητές και συμμαθήτριες στριμωγμένους στο μικρό μας καθιστικό να παρακολουθούμε ταινίες τρώγοντας σνακ. Θυμάμαι τη μητέρα να κάθεται στην κουζίνα νευριασμένη και να παραπονιέται, ότι κάποιο απ’ τα παιδιά μπούκαρε στο υπνοδωμάτιό της κρυφά και της έκλεψε ένα δαχτυλίδι, πράγμα που ποτέ δεν πίστεψα, ότι μπορεί να συνέβη. Εκτός απ’ αυτό το περιστατικό, όλα κύλησαν ήρεμα. Πώς και τα θυμάμαι όλα αυτά; Η μαμά μου ήταν τόσο ανένδοτη, που δεν ξαναέκανα πάρτι ποτέ.

Όσα, όμως, χρόνια κι αν περάσουν, υπάρχει κάτι, που έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου. Όταν έγινα 12 ετών, η ​​μαμά μου με πήρε νωρίς από το σχολείο και ενώ ήμασταν στο ακόμη στο αυτοκίνητο, μου έκανε δώρο ένα ροζ-χρυσό ρολόι Swatch. Μου ευχήθηκε χρόνια πολλά και με πήγε για φαγητό. Αυτά τα γενέθλια ήταν τα καλύτερά μου και κάτι, που θα θυμάμαι για πάντα. Και, για να είμαι ειλικρινής, είναι επίσης ένας από τους κύριους λόγους, που αποφάσισα να μην κάνω πάρτι γενεθλίων στα παιδιά μου.

Αυτό δεν σημαίνει, ότι δεν γιορτάζουμε τα γενέθλιά τους. Στα 6α  γενέθλια του μεγάλου μας γιου, του είπαμε να διαλέξει 2 φίλους του και να πάμε και τα 3 παιδάκια, όπου ήθελαν. Διαλέξανε το Allou Fun Park. Διάλεξε τον κολλητό του και ένα ακόμα κοριτσάκι και περάσαμε και οι 5 μας καταπληκτικά.

Μαζί με εισιτήρια, βενζίνες πέρα δώθε, φαγητά, αναψυκτικά, τούρτες και κάτι δωράκια, μου πήγε περίπου 150 ευρώ, πολύ λιγότερα απ’ όσα θα ξόδευα για ένα πάρτι γενεθλίων στο σπίτι. Γιατί να μην γίνεται έτσι πάντα; Γιατί να πρέπει να καλούμε όλη τη τάξη και όλο το σχολείο, τέτοιες εποχές που χρειαζόμαστε τα χρήματα για πράγματα πιο σημαντικά;

Στην έξοδό μας με τα παιδιά, κόψαμε και τούρτα γενεθλίων, φάγαμε, γελάσαμε και μετά τα πήγαμε σπίτι τους. Όλο αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω, ότι ένα μεγάλο πάρτι γενεθλίων στο σπίτι με πολλά παιδιά, δεν αξίζει τον κόπο. Αποφασίσαμε να εφαρμόσουμε την ιδέα αυτή και στα μικρότερα παιδιά μας.

Οι δύο μικρότεροι γιοι μου έχουν την ίδια μέρα γενέθλια (όχι δεν είναι δίδυμα). Ούτε πάρτι, ούτε να κολλάνε τα πάντα από τα αναψυκτικά, ούτε να μου βρωμίσουν τα χαλιά και τον καναπέ με τούρτα και φαγητά, ούτε καθάρισμα μετά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, ούτε τίποτα.

Δεν θα πω ψέματα. Τα παιδιά μου, μου το πετάνε κάθε χρόνο: «Του χρόνου μπορώ να κάνω πάρτι στο σπίτι;». Δεν λέω, ότι δεν πρόκειται ποτέ ξανά να κάνουν πάρτι στο σπίτι. Προς το παρόν, όμως, προτιμώ να διαλέγουν κάποιο ουδέτερο μέρος, 2-3 καλούς τους φίλους και να πηγαίνουμε, όπου θέλουν, σε ουδέτερο κατά προτίμηση έδαφος, χωρίς αν χρειάζεται να μου καταστρέψουν το σπίτι. Όταν μεγαλώσουν και είναι και τα άλλα παιδιά μεγάλα και καταλαβαίνουν, μπορούν να κάνουν σπίτι όσα πάρτι θέλουν, να καλούν φίλους τους για ταινία ή να κάνουν μπάρμπεκιου στην αυλή. Δεν χρειάζεται τα πάρτι να περιοριστούν μόνο στα γενέθλιά τους. Ποιος ο λόγος;