Το παιχνίδι των ερωτήσεων

1

Έχει καταντήσει σαν τα ανέκδοτα με τον Τοτό, ειδικά τώρα που το μωρό πάει προνήπια. Σε ρωτάνε ό,τι μπορείς να φανταστείς και ακούς ότι ποτέ δεν πίστευες ότι θα ακούσεις…

-Τι δουλειά κάνεις;
-Εεεε, δεν δουλεύω, μεγαλώνω τον μικρό.
-Ο άντρας σου; Τι δουλειά κάνει;
-Εεεε, μας τελείωσε, χώρισα.
– Αμάν βρε παιδί μου, κρίμα κρίμα. Γιατί, είχε γκόμενα; Σε χτυπούσε; Έπινε; Έπαιζε στο καζίνο;
-Όχι…
– Τότε γιατί σε άφησε;
-Δεν με άφησε αυτός, εγώ ζήτησα διαζύγιο.
-Καλά, μάνα και να ζητήσει διαζύγιο, γιατί το παιδί δεν το σκέφτηκες;
-Στην πραγματικότητα το παιδί  σκέφτηκα.
-Τι να σου πω κορίτσι μου, εγώ αν με είχε βρει τέτοιο κακό δεν θα έβγαινα από το σπίτι.

Διάλογος του στυλ «για τα μάτια του κόσμου» με παλιά συμμαθήτρια

-Γεια τί κάνεις; Πόσο μεγάλωσε το παιδί σου….
-Καλά εσύ; Σ ευχαριστώ.
-….μπλα μπλα μπλα…..
-…. Μπλα μπλα.
-Να πάρεις τον άντρα σου και να έρθετε να πιούμε κανένα κρασάκι κάποιο βράδυ. Τι λες για μεθαύριο;
– Μπορώ να έρθω και χωρίς τον άντρα μου, έχω χωρίσει ξέρεις.
-Καλά θα μιλήσουμε αν είναι, να κανονίσουμε γιατί και εμείς τώρα έχουμε κάποιες υποχρεώσεις.

-Αχ βρε κορίτσι μου, τα έμαθα, χώρισες … κρίμα και ήταν πολύ καλό παιδί.

(ποτέ δεν τον είχε δει ούτε μια φορά, πόσο μάλλον να έχει και γνώμη για το αν ήταν καλό παιδί…..)
-Όλα μέσα στη ζωή είναι. Συμβαίνουν αυτά. Μην στεναχωριέσαι. Κάποιον θα βρεις κ εσύ… Αν και έχεις και το κουσούρι και το στίγμα! (Όπου κουσούρι = το παιδί, όπου στίγμα = το διαζύγιο).

Διάλογος για την εργασία και χαρά

-Γιατί δεν ψάχνεις για δουλειά;
-Ψάχνω αλλά δεν βρίσκω.
-Ναι δεν λες ότι σ αρέσει να είσαι σπίτι και να τεμπελιάζεις.
-Μα φυσικά και θέλω. Λες να μην χρειάζομαι την οικονομική (έστω κ κάπως) ανεξαρτησία μου;
-Αν ήθελες πραγματικά να βρεις, θα είχες βρει.
-Σε τόσες συνεντεύξεις έχω πάει, τόσα βιογραφικά έχω στείλει!
-Είναι που δεν ξέρεις Ρώσικα  και εσύ μαθαίνεις Αραβικά. Τι να τα κάνεις τα Αραβικά;  Αν ήξερες Ρώσικα θα δούλευες σε ξενοδοχείο.
-Ντα… και τώρα ας στείλω και ένα βιογραφικό στην Σιβηρία…