Κανένας άλλος…

0

Λένε ότι το μέγεθος δεν παίζει ρόλο. Λάθος. Για μένα παίζει.

Το μέγεθος της καρδιάς. Της αξιοπρέπειας. Της περηφάνιας. Όλοι μπορούν να συρθούν, να διεκδικήσουν, να απαιτήσουν, να κάνουν σαματά και φασαρίες ή απλά μπορούν να επιλέξουν την ήρεμη συζήτηση και μερικές φορές και την σιωπή. Ο σιωπηλός άνθρωπος δεν είναι απαραίτητα κάποιος που έχασε την μάχη ή που δεν ξέρει να απαντήσει. Μπορεί απλά να το αφήνει να φύγει και να κυλήσει… να κρατάει τα συναισθήματά του για να μην σε πληγώσει ή γιατί εσύ με αυτά που λες, ζητάς μια συγκεκριμένη απάντηση. Και εκεί σηκώνεις το κεφάλι ψηλά και απαντάς, αυτό που ζητάνε… Δεν θα φύγω στο πάτωμα, κουρέλι, να με δεις χάλια για σένα. Θα φύγω αν μη τι άλλο ψύχραιμη. Μπορεί  αδιάφορη στα μάτια σου αλλά όρθια.

Πιστεύω ότι μπορείς να αγαπήσεις έναν άνθρωπο αστραπιαία. Από το πρώτο δευτερόλεπτο που θα τον αντικρίσεις. Όπως και το αντίθετο. Μπορείς να ζεις με κάποιον και να νιώθεις άδειος. Το αν θα του το αποκαλύψεις ή αν θα το παραδεχθείς έχει να κάνει με τις καταστάσεις.  Ίσως δεν τολμάς να πεις σε έναν άνθρωπο «σε αγαπώ από την πρώτη στιγμή που σε είδα», γιατί πιστεύεις ότι δεν θα σε πιστέψει. Ή ότι μπορεί να σου πει «πότε πρόλαβες;» ή «ξέρεις τι είναι αγάπη;». Και έτσι απλά αφήνεις να περάσουν τα χρόνια, αν και ξέρεις ότι εσύ πεθαίνεις για αυτόν από το πρώτο δευτερόλεπτο. Μπορεί να διαψεύσεις αυτόν τον άνθρωπο όταν θα σε ρωτήσει αν τον αγαπάς ή αν τον θες, γιατί απλά δεν έχεις κανένα δικαίωμα ή γιατί ποτέ δεν έκανες κάτι φανταχτερό για να δείξεις το πάθος σου, την αγάπη σου, τον έρωτα σου. Δεν καυγάδισες. Δεν ζήτησες τίποτα. Απλά είσαι πάντα εκεί. Χωρίς να το ξέρει. Χωρίς πιθανόν να τον ενδιαφέρει. Ή να τον αφορά.

Και εδώ έρχεται η αξιοπρέπεια. Δεν σε ενοχλώ. Σ’ αγαπώ, σε θέλω, αλλά δεν υπάρχω πουθενά για να σου δημιουργώ εντάσεις, προβλήματα. Ίσως ούτε καν στην σκέψη σου. Και φυσικά όχι στην καθημερινότητά σου. Η ζωή κυλά σαν το ποτάμι. Δεν μαθαίνεις για μένα, δεν μαθαίνω για σένα.  Ο χρόνος περνά. Έτσι πρέπει.

Είσαι η πρώτη μου σκέψη όταν ξυπνώ και η τελευταία όταν κοιμάμαι. Είσαι στα όνειρά μου, είσαι παντού. Και πουθενά. Δεν πειράζει. Δεν θα αλλάξω την κατάσταση. Ξέρω να σέβομαι τα θέλω σου. Θυμάμαι τα λόγια σου. Θυμάμαι τι μου ζήτησες.  Ξεκαθαρίζοντας μια κατάσταση, αν μη τι άλλο κάποιος γίνεται ευτυχισμένος. Εγώ ξέρω να ακούω. Ξέρω να εφαρμόζω. Ξέρω να φεύγω. Ειδικά αν νιώθω ανεπιθύμητη ή ότι δεν χωράω πουθενά. Ξέρω να μην ενοχλώ.

Δεν θέλω να συνεχίσω την ζωή μου με κάποιον αν δεν είσαι εσύ αυτός. Αποφάσισα να την ζήσω μεγαλώνοντας το παιδί μου, χωρίς κανέναν. Αν δεν είσαι εσύ, δεν μου κάνει κανείς. Και δεν θέλω κανέναν να σου μοιάζει. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να σε ενοχλήσω ποτέ. Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι βδέλλες. Δεν μου αρέσουν τα τσιμπούρια. Το όχι για μένα είναι όχι και το ναι, ναι. Το θέλω και το δεν θέλω, τα κατανοώ και τα διαχωρίζω. Δεν σε πέταξα ποτέ έξω από την ζωή μου. Και ούτε θέλω να σε πετάξω. Σε συμπαθώ. Σε αγαπώ. Σε σέβομαι και σε θαυμάζω. Δεν περιμένω τίποτα όμως. Είμαι ελεύθερη.

Στα καλά καθούμενα, έγινα μάνα. Ξέρω υπάρχουν και άλλες αλλά εγώ δεν ήμουν σε αυτή την κατηγορία. Εγώ έχω ρίζες από την Μήδεια, τον Ηρώδη και όλα τα καλά παιδιά. Έτσι άρπαξα την ευκαιρία.
Αυτό δεν συμβαίνει καθημερινά, είπα. Κάπου πρέπει να το γράψω. Αύριο μεθαύριο, μπορεί να πάθω ένα Αλτσχάιμερ και να το ξεχάσω, να μην ξέρω τι έζησα, τι βίωσα… τι νεύρα είχα. Άλλες έχουν πολλά. Εμένα ένα και φέρνει τα πάνω κάτω. Τελικά δύσκολη δουλειά να μεγαλώνεις έναν πρίγκηπα. Και μάλιστα μόνη σου.

*Η «Μήδεια» είναι blogger του Singleparent.gr και μπορείς να διαβάσεις όλα τα άρθρα της εδώ