Ο άντρας μου έχει κατάθλιψη και θέλω να χωρίσω!

4

«Είμαι παντρεμένη εδώ και μερικά χρόνια. Έχουμε ένα παιδί 6 ετών. Είμαστε και οι δύο 30 ετών. Πριν παντρευτούμε, ήξερα ότι ο σύζυγος μου υπέφερε κατά διαστήματα από κατάθλιψη. Μέσα στα τελευταία 7 χρόνια, έχουμε περάσει πολλά τέτοια περιστατικά στον γάμο μας.

Το θέμα μου είναι ότι τα περιστατικά αυτά, συνεχίζουν να χειροτερεύουν, τόσο ως προς τα συμπτώματα αλλά ως και προς την διάρκεια. Νιώθω ότι δεν έχω σύζυγο αλλά μια «σκιά» του άνδρα που παντρεύτηκα. Αυτό πηγάζει από τον αρνητικό τρόπο σκέψης του, τον σαρκασμό του, την ανυπομονησία του και γενικά την άσχημη συμπεριφορά του αλλά και την απόλυτη απουσία ενδιαφέροντος για το οτιδήποτε (κοινωνικές συναναστροφές, σεξ, να μιλήσει για τα συναισθήματα του, να βγούμε κλπ.).

Το πραγματικά δύσκολο κομμάτι είναι ότι νιώθω σαν να τον διευκολύνω. Είμαι η μόνη που «κινεί» το γάμο μας τα δύο τελευταία χρόνια, τόσο στα οικονομικά θέματα (μόνο εγώ εργάζομαι) όσο και στα θέματα φροντίδας του παιδιού (το παιδί είναι στον σταθμό όλη την ημέρα, παρά το γεγονός ότι ο άντρας μου δεν δουλεύει) αλλά και στον συναισθηματικό τομέα.

Τις περισσότερες μέρες νιώθω ότι πρέπει να σπρώξω τον σύζυγό μου για να σηκωθεί από το κρεβάτι. Επίσης νιώθω ότι αν δεν του δώσω σαφείς οδηγίες για το τι πρέπει να κάνει, δεν θα κάνει τίποτα. Γυρίζω από τη δουλειά, παίρνω το παιδί από το σταθμό και βρίσκω τα πιάτα στο νεροχύτη και τα ρούχα άπλυτα μέχρι επάνω. Κι αφού έχω περάσει 10 ώρες στη δουλειά και είμαι στα όρια της εξάντλησης, πρέπει να μαζέψω το σπίτι, να μαγειρέψω, να βρω χρόνο για το παιδί και  όλα αυτά τα κάνω μόνη μου τη στιγμή που ο άντρας μου είναι κλεισμένος στο σπίτι και δεν κάνει τίποτα για να απασχολήσει το μυαλό του, τον εαυτό του. Για να βοηθήσει εκείνον και εμάς. Τα πράγματα έχουν γίνει τόσο άσχημα που έχω αρχίσει να νιώθω ότι δεν υπάρχει καμία έλξη μεταξύ εμένα και της «σκιάς» αυτού του ανθρώπου που στα χαρτιά λέγεται «άντρας μου».

Θέλω να επιστρέψει ο άνθρωπος που παντρεύτηκα. Εκείνος ο αστείος και γοητευτικός άντρας που ερωτεύτηκα. Αναγνωρίζω ότι δεν φταίει εκείνος για τη κατάθλιψη όμως μου γίνεται πιο δύσκολο όταν βλέπω ότι εγώ και το παιδί μας δεν είμαστε αρκετός λόγος για να ζητήσει βοήθεια. Έχει αρνηθεί να πάμε σε σύμβουλο γάμου. Λέει ότι έχει πάρει στο παρελθόν φάρμακα άλλα δεν έχουν βοηθήσει. Είναι όλο δικαιολογίες. Δικαιολογίες που κάθε μέρα με σπρώχνουν όλο και περισσότερο στην εξώπορτα. Να φύγω.  Όμως είναι τόσο πεπεισμένος ότι δεν θα τον εγκατέλειπα ποτέ που απλά συνεχίζει να εκμεταλλεύεται την κατάσταση, κάνοντας την ζωή του και υποθέτοντας ότι θα φροντίσω εγώ τα πάντα…κάτι που μ’ εκνευρίζει αφάνταστα. Αγαπώ τον άνθρωπο που παντρεύτηκα. Δεν αγαπώ όμως αυτή την «σκιά» του που έχει μείνει στην θέση του. Στο παρελθόν είχε ξεπεράσει από μόνος του αυτά τα επεισόδια κατάθλιψης μετά από κάποια σημαντικά γεγονότα που τον ταρακούνησαν. Νέες δουλειές, νέο σπίτι, ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου κτλ. Απλά δεν νιώθω πια ότι είναι δίκαιο για εμένα να κάθομαι και να περιμένω το επόμενο «μεγάλο» γεγονός που θα τον βγάλει από την κατάθλιψη.

Νιώθω ότι ίσως ένας προσωρινός χωρισμός να του δείξει πόσο σοβαρά βλέπω τα πράγματα. Ίσως αυτό να είναι το γεγονός που χρειάζεται να τον ταρακουνήσει. Από την άλλη αναρωτιέμαι μήπως εκλογικεύω πολύ τη κατάσταση ή μήπως είμαι χειριστική. Να σου πω όμως κάτι; Αν χωρίσω, θα λυπηθώ μόνο στη περίπτωση που ο άντρας μου γίνει εκείνος που είχα παντρευτεί κάποτε. Κατά τα άλλα το να χάσω από τη ζωή μου μια «σκιά» δεν είναι τόσο μεγάλη απώλεια για μένα.  Κουράστηκα».

Αφροδίτη

Αγαπητή φίλη,

Όταν οι άνθρωποι σκέφτονται την κατάθλιψη, συνήθως στο μυαλό τους έρχεται περισσότερο η εικόνα μιας γυναίκας παρά ενός άντρα. Όμως, η κατάθλιψη στους άντρες είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα, πολύ περισσότερο απ’ ότι πιστεύουν κάποιοι άνθρωποι.Επιπλέον, ένας σύζυγος με κατάθλιψη μπορεί να προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στον γάμο.

Είμαι σίγουρη ότι νιώθεις πολύ απογοητευμένη και κουρασμένη. Εξαντλημένη ίσως. Κάποιος που έχει πρόβλημα, που δεν είναι διατεθειμένος να μιλήσει γι’ αυτό, να βρει βοήθεια ή να κάνει αλλαγές, είναι το λιγότερο εκνευριστικός. Δεν έχει καμία διαφορά από κάποιον/α με εθισμό στο αλκοόλ ή στα ναρκωτικά που-παρ’ όλο που βλέπει πως ο/η σύζυγος του είναι δυστυχισμένος/ή- αρνείται να κάνει οποιαδήποτε αλλαγή στη ζωή του και να αναγνωρίσει ότι αυτό που ζει, δεν είναι φυσιολογικό ή αποδεκτό από τον άνθρωπό του και την οικογένειά του.

Αν πρέπει να χωρίσεις; Αυτό είναι δική σου απόφαση. Αλλά αν αποφασίσεις να χωρίσεις για να τον ταρακουνήσεις ή για να του δείξεις ότι σοβαρολογείς όταν του ζητάς ν’ αλλάξει, να είσαι προετοιμασμένη για όλες τις πιθανότητες. Ότι αυτό που ελπίζεις, δηλαδή να ξυπνήσει μια μέρα και να πει «δεν θέλω να χάσω την γυναίκα μου οπότε θα ζητήσω βοήθεια» μπορεί να μη συμβεί. Μπορεί να συμβεί αλλά μπορεί και όχι. Είσαι προετοιμασμένη να καταρρεύσουν τα πάντα, να πει κι εκείνος, «δεν είμαι ούτε κι εγώ ευτυχισμένος. Εάν είναι αυτό που θέλεις, τότε ας πάρουμε διαζύγιο» και 6 μήνες αργότερα να κάνει άλλη σχέση; Δεν λέω ότι θα συμβεί, δεν θέλω να σε τρομάξω, απλά λέω ότι υπάρχει η πιθανότητα.

Όταν οι άνθρωποι λένε ότι θέλουν να βρεθούν σε διάσταση, παίρνουν ένα ρίσκο. Μπορεί να είναι το καλύτερο πράγμα που έκανες ποτέ και μπορεί να τον παρακινήσει να ζητήσει βοήθεια, αλλά εάν εξελιχθεί αλλιώς η κατάσταση, πρέπει να αναρωτηθείς: Θα είσαι εντάξει με το διαζύγιο; Αυτό που έμαθα στην ζωή μου είναι ότι το πιο δύσκολο πράγμα στη συμβίωση με κάποιον που έχει καταστροφική συμπεριφορά, είναι ότι δεν μπορείς να τον αλλάξεις. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΕΙΣ. Και αυτό είναι δύσκολο. Λυπάμαι που σου το λέω αλλά δεν θα καταφέρεις ποτέ να βοηθήσεις τον σύζυγό σου. ΠΟΤΕ. Πρέπει να θέλει να βοηθήσει τον εαυτό του. Πρέπει να θέλει να το κάνει για τον εαυτό του, για εσένα και για το παιδί σας.

Τα καλά νέα είναι ότι η κατάθλιψη μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί, με φάρμακα, διαλογισμό, θεραπεία, συμπληρώματα, γιόγκα και αμέτρητους άλλους τρόπους. Θα ήθελα να έχω πιο συγκεκριμένες συμβουλές που θα σε βοηθούσαν περισσότερο αλλά πρέπει να ψάξεις βαθιά μέσα στην καρδιά σου και να κάνεις αυτό που θεωρείς καλύτερο για ‘σένα και το παιδί σου.

Παρεμπιπτόντως, τι παράδειγμα αποτελεί ο σύζυγος σου για το παιδί σου; Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να σκεφτείς. Απ’ ότι είπες, φαίνεται ότι κάποτε αγαπούσες πολύ τον άνδρα σου. Πόσο είσαι διατεθειμένη να περιμένεις; Ανέφερες τον φόβο σου ότι αν χωρίσεις, μπορεί να «επανεμφανιστεί» ο άντρας σου και να είναι πολύ καλός σύζυγος σε μια άλλη γυναίκα. Κάθε άντρας και γυναίκα νομίζω το φοβάται αυτό. Σκέφτονται ότι «Θα έχει μάθει κάποια πράγματα από τον χωρισμό μας και η επόμενη γυναίκα θα ωφεληθεί από τα μαθήματα που πήρε και θα είναι καλύτερος άνθρωπος/σύζυγος για εκείνη. Δεν είναι δίκαιο». Μια φαντασίωση, μια εικόνα που δημιουργούν στο μυαλό τους κυρίως οι γυναίκες, επειδή φοβούνται.

Κατά βάθος, ξέρουμε ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Αλλά εάν έβρισκε την βοήθεια που χρειάζεται στο μέλλον, δεν θα χαιρόσουν; Ανεξάρτητα από το αν είσαστε μαζί ή χώρια; Πρέπει να αναρωτηθείς εάν το σενάριο του διαζυγίου είναι καλύτερο από τη κατάσταση που επικρατεί στο σπίτι σου. Όποιον και να συμβουλευτείς, εσύ είσαι η μόνη που πρέπει να αποφασίσει τι θα κάνει. Τι είναι καλύτερο για ‘σένα και το παιδί σου, τι σου λέει η καρδιά σου και τι ζωή θες να έχεις από εδώ και πέρα; Όπως και αν διαλέξεις να προχωρήσεις, δεν θα σε κατακρίνω εγώ, ούτε και κανένας άλλος. Ακολούθησε το ένστικτο σου. Δεν κάνει λάθος ποτέ. Καλή τύχη!

Πηγή: http://www.divorcedgirlsmiling.com/