Συγχώρεσα τον πατέρα μου και βρήκα τον εαυτό μου

1

Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν 11 μηνών. Οι φορές που είδα τον πατέρα μου τη πρώτη δεκαετία της ζωής μου, είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ή του μισού χεριού καλύτερα. Έφυγε για τη Σαουδική Αραβία και δεν ερχόταν ποτέ να μας δεί. Έκανε τη ζωή του και τα ταξίδια του, με τη νέα του σύζυγο και μητριά μου.

Η μητέρα μου έμεινε πίσω και έκανε το καλύτερο για μένα. Πάλευε κάθε μέρα που περνούσε να με μεγαλώσει. Περισσότερο όμως την είχε καταρρακώσει το διαζύγιό της με τον πατέρα μου και η εγκατάλειψή του.

Εγκατάλειψη ναι. Ο πατέρας μου δεν με ήθελε. Ή τουλάχιστον αυτό πίστευα μεγαλώνοντας χωρίς εκείνον. Ποτέ δεν έδωσε διατροφή και επειδή η μητέρα μου φοβόταν μήπως την εγκαταλείψω κι εγώ, δεν έχανε την ευκαιρία να μου υπενθυμίζει πόσο δεν μας αγαπούσε ο πατέρας μου.  Όμως, κανείς από τους γονείς μου δεν είχαν ιδέα για τις πράξεις και τις λέξεις τους, που με έκαναν να πιστεύω ότι δεν άξιζα να αγαπηθώ. Η «διαφορετική» άποψη του πατέρα μου για το τι σημαίνει «μεγαλώνω παιδιά» και ο φόβος της μητέρας μου, με έκαναν σήμερα να ζω συνεχώς με το φόβο της εγκατάλειψης.

Μόλις συνειδητοποίησα τι μου συνέβαινε, ήμουν θυμωμένη με τον πατέρα μου για χρόνια. Είχαμε κάποιους έντονους καυγάδες αλλά δεν του είπα ποτέ την ωμή αλήθεια για το πώς με έκανε να νιώθω. Αντιθέτως, ο πατέρας μου είχε τις δικαιολογίες έτοιμες «Ο δικηγόρος μου, μου είπε να μην πληρώνω διατροφή επειδή η μητέρα σου, δεν με άφηνε να σε δω» ενώ η πιο συχνή ήταν «Δεν ήθελα εγώ το διαζύγιο». Επειδή του είπε ο δικηγόρος του να μην δίνει διατροφή ή επειδή δεν ήθελε το διαζύγιο, έπρεπε εγώ να παλεύω μόνη μου χωρίς πόρους για να φάω, να σπουδάσω και να ζήσω. Οι δικαιολογίες του ήταν πάντα τραγικές, γελοίες και με εκνεύριζαν περισσότερο.

Παρ’ όλα αυτά προσπάθησα να τον συγχωρήσω διότι ήξερα πως ήταν προς το συμφέρον μου. Όμως δεν ήμουν σίγουρη αν τον αγαπούσα. Δεν τον ένιωσα ποτέ σαν πατέρα μου, όπως εκείνος δεν με ένιωσε ποτέ σαν παιδί του. Δεν υπήρχε σύνδεση μεταξύ μας.

Ένα πρωί, ξημερώματα ήταν, τον πήγα στο αεροδρόμιο. Το προηγούμενο βράδυ είχαμε έναν άγριο καυγά κι έτσι το πρωί που θα τον πήγαινα , είχα αποφασίσει να του πω πόσο κακό μου είχε κάνει. Πώς ήταν η ζωή μου, εξαιτίας του. Τώρα συνειδητοποιώ ότι φοβόμουν να του πω πως ένιωθα επειδή δεν ήθελα να τον πληγώσω, ασχέτως αν εκείνον δεν τον ένοιαζε πόσο με πλήγωνε.  O λόγος που ποτέ δεν έλεγα τι ένιωθα , όχι μόνο στον πατέρα μου αλλά σε όλους, ήταν επειδή ζούσα πάντα με τον φόβο της εγκατάλειψης. Με τον φόβο πως αν μιλούσα, θα με άφηναν.

Εκείνο το πρωί όμως, πήρα το θάρρος και του είπα πως με επηρέασε η απουσία του, η εγκατάλειψή του. Τι οικονομικά και ψυχολογικά προβλήματα μου δημιούργησε όλα αυτά τα χρόνια.  Και ξέρεις τι έκανε; Με άκουσε. Και επέμεινε πως με αγαπούσε. Μου είπε πως το γεγονός ότι δεν ήταν δίπλα μου, δεν ήταν επιλογή του. Ισχυρίστηκε ότι εκείνος ήταν που νόμιζε πως δεν τον ήθελα, επειδή έτσι του έλεγε η μητέρα μου. Πως δεν ήθελε να με αφήσει και είχε μετανιώσει που δεν το πάλεψε περισσότερο.

Προσπάθησα να επεξεργαστώ όσα μου έλεγε εκείνος, σε σύγκριση με σε όσα μου έλεγε η μητέρα μου για εκείνον, όλα αυτά τα χρόνια.  Ήθελα να τον πιστέψω αλλά κάτι έλειπε. «Δεν με νοιάζει τι λάθη πιστεύεις πως έκανε η μαμά. Με νοιάζει που και οι δύο είχατε την επιλογή να είστε κοντά μου και αντί γι’ αυτό, κάνατε τα πράγματα χειρότερα και εις βάρος μου. Εγώ όμως δεν είχα επιλογή. Εγώ ήμουν το θύμα σας» του είπα.

«Συγγνώμη έκανα λάθος» μου είπε. Φτάσαμε στο αεροδρόμιο. Είχα αποφασίσει να τον αγκαλιάσω και να του πω ότι τον συγχωρώ ακόμη κι αν δεν το ένιωθα 100%. Θα το έκανα για εκείνον.

«Σ΄αγαπώ μπαμπά. Σε συγχωρώ» του είπα καθώς έφευγε. Μου είπε πως κι εκείνος με αγαπούσε, με αγκάλιασε και με χαιρέτισε. Φεύγοντας, συνειδητοποίησα ότι πράγματι τον αγαπούσα. Ότι ήταν πάντα ο πατέρας μου κι αυτό δεν άλλαζε.  Σκέφτηκα να τρέξω να τον προλάβω για να τον αγκαλιάσω ξανά πρίν μπεί στην πύλη, αλλά κάτι με σταμάτησε. Έπρεπε να τον πιστέψω; Στ’ αλήθεια μ’ αγαπούσε;

Δεν είχε σημασία ούτε η εκδοχή του πατέρα μου ούτε της μητέρας μου. Έτσι κι αλλιώς είχε ο καθένας την εκδοχή του. Κι εγώ τη δική μου. Μία από αυτές ήταν ότι ο πατέρας μου, με αγαπούσε. Κι έτσι εκεί, στο αεροδρόμιο, αποφάσισα να πιστέψω τη δική μου αλήθεια και να ξαναγράψω την ιστορία μας, βασισμένη στη δική μου εκδοχή. Θέλω να πιστέψω αυτή την εκδοχή γιατί μόνο καλά πράγματα μπορούν να βγούν από αυτή, για μένα και τα παιδιά που θα αποκτήσω αύριο.Δεν έχουν σημασία τα γεγονότα τώρα πια. Σημασία έχει πως ό,τι κι αν έγινε, όσα λάθη κι αν έκανε ο πατέρας μου, θέλω να πιστεύω πως έστω και με τον δικό του τρόπο, μ’ αγαπούσε.

Πηγή: http://www.huffingtonpost.com/
Πηγή φωτογραφίας: Eric Benjamin