Ο άντρας μου δεν συμμετέχει πουθενά και σκέφτομαι να χωρίσω

25

Θέλω να σας πω και τη δική μου ιστορία γιατί είμαι ένα βήμα πρίν διαλύσω το γάμο μου και δεν ξέρω αν τελικά δεν είναι και τόσο κακή ιδέα να το κάνω.

Με τον άντρα μου τον Νίκο γνωριστήκαμε, ερωτευτήκαμε, αγαπηθήκαμε και κάναμε δυο παιδιά, ο γιός μου τώρα είναι 6 ετών και η κόρη μου 3. Όταν η κόρη μου έγινε 2 , και επειδή δεν έχουμε παππούδες και γιαγιάδες κοντά μας και τα λεφτά που έπαιρνα ήταν πολύ λίγα, αποφασίσαμε να παραιτηθώ για να φροντίσω το σπίτι και τα παιδιά. 600 ευρώ μισθό έπαιρνα, τόσα μου ζητούσε και η γυναίκα που θα τα φύλαγε οπότε μου ερχόταν μία η άλλη, σκέφτηκα.

Από τότε όμως όλα άλλαξαν. Ξαφνικά έγινα εγώ υπεύθυνη για τα πάντα, ακόμη και για να γεμίσω τα μπουκάλια στο ψυγείο. Ο Νίκος εδώ κι ένα χρόνο, φεύγει το πρωί ατσαλάκωτος, επιστρέφει αργά το απόγευμα ατσαλάκωτος και ύστερα ξαναφεύγει για να πάει γυμναστήριο, να δεί αγώνα με τους φίλους του και ό,τι άλλο μπορεί να τον απομακρύνει από το σπίτι του και τα παιδιά του τα οποία εννοείται ότι ούτε βλέπει, ούτε διαβάζει ούτε παίζει μαζί τους. Φυσικά εγώ δεν έχω χρόνο ούτε να φτύσω και αν θελήσω να πάω γυμναστήριο ή μια βόλτα κι εγώ σαν άνθρωπος, θα πρέπει να βρώ γυναίκα να φυλάξει τα παιδιά ακόμα κι αν ο Νίκος είναι χρονικά διαθέσιμος. Τελικά γιατί ακριβώς παραιτήθηκα;

Αν νομίζεις βέβαια ότι ασχολείται τα Σαββατοκύριακα, απατάσαι! Τα Σαββατοκύριακα θα ξυπνήσει το μεσημέρι, θα μας στραβοκοιτάξει αν τον έχουμε ξυπνήσει με τίποτα φωνές, θα κάτσει να δεί τηλεόραση, να παίξει παιχνίδια στον υπολογιστή και γενικά θα κοιτάξει να ξεκουραστεί. Για κάποιο λόγο ο άντρας μου νομίζει ότι ακόμη βρίσκεται στη μάνα του….

Εγώ παλαβή ,καθημερινές και Σαββατοκύριακα, με δυο παιδιά που πρέπει να ντύσω, να αλλάξω, να διαβάσω, να πάω στο σχολείο, στο μπαλέτο, στο ποδόσφαιρο, να παίξω συν το σπίτι, το μαγείρεμα, τα πλυντήρια κλπ. Κι ακόμη κι όταν ο Νίκος είναι στο σπίτι, ούτε συμμετέχει, ούτε έχει πεί ποτέ σαν άνθρωπος «Άσ’το πιές εσύ τον καφέ σου, θα το κάνω εγώ». Όταν δούλευα και γυρνούσα κι εγώ αργά το απόγευμα, δεν είχε δικαιολογία. Τώρα την έχει έτοιμη. «Εσύ δεν δουλεύεις!» μου πετάει γιατί εν τω μεταξύ ξεχνάει πως η απόφαση ήταν κοινή και πάρθηκε για σοβαρό λόγο. Ξεχνάει ότι δεν είναι προτέρημα να κρέμονται όλη μέρα δύο παιδιά από πάνω σου και ταυτόχρονα να είσαι παντρεμένη με έναν άντρα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι. Γιατί ακόμη κι όταν τα παιδιά κοιμούνται κι είμαστε οι δυο μας, είναι αλλού.

Όσες φορές κι αν έχω προσπαθήσει να του μιλήσω, η απάντηση είναι «Ωχου άρχισες τη γκρίνια πάλι;» ή δεν υπάρχει απάντηση, με το που ξεκινάω, απλά σηκώνεται, κλείνει τη πόρτα δυνατά και φεύγει. Κατά τη γνώμη του δηλαδή, από τη στιγμή που είπαμε να κάτσω σπίτι γιατί έτσι κι αλλιώς δεν χάναμε τη σπουδαία δουλειά ή τον αστρονομικό μισθό, αυτόματα υπέγραψα συμβόλαιο να τον υπηρετώ κι εκείνος να κάνει τη ζωή του. Νιώθω παγιδευμένη μέσα σε μια απόφαση που τελικά απ’ ότι δείχνει, πήρε ο κάθε ένας μας για άλλους λόγους. Εγώ για να μην μου μεγαλώνουν τα παιδιά μου οι ξένοι για 600 ευρώ και εκείνος για να του μεγαλώνω τα παιδιά εγώ και να έχει εσώκλειστη οικιακή βοηθό. Γιατί εσώκλειστη είμαι. Δεν μπορώ να πάω πουθενά, αν δεν μαζέψω το σπίτι θα πιάσουμε σκουλίκια, έχω πάρει αρκετά κιλά γιατί έκοψα το γυμναστήριο και ψυχολογικά δεν νιώθω καλά ούτε έχω χρόνο να κάνω διατροφή και φυσικά, δεν έχω καθόλου λεφτά να περιποιηθώ κι εγώ τον εαυτό μου, σαν γυναίκα. Καλά για φίλες ούτε συζήτηση, όταν δουλεύεις 15 ώρες τη μέρα στο σπίτι και τα Σαββατοκύριακα, πότε να τις δείς;  Έχω καταντήσει θείτσα και ειλικρινά στη περίπτωσή μου, δεν ξέρω ποια είναι η διαφορά του να είσαι παντρεμένος με το να μην είσαι.

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά το διαζύγιο διότι πέρα από το πρακτικό κομμάτι στο οποίο δεν συμβάλλει καθόλου ως σύζυγος και ως γονιός, είναι και το συναισθηματικό. Έχουμε 6 μήνες να κάνουμε έρωτα απλούστατα γιατί μάλλον, δεν υπάρχει έρωτας. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν τελικά η απόφαση να παραιτηθώ κοντεύει να διαλύσει την οικογένειά μου και ύστερα πάλι, σκέφτομαι πως αν δεν το είχα κάνει, δεν θα έβλεπα ποτέ, ποιος πραγματικά είναι. Και αυτό που βλέπω πια, δεν μου αρέσει καθόλου και με απομακρύνει κάθε μέρα πιο πολύ. Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Ειλικρινά είμαι έτοιμη να ακούσω τα πάντα γιατί είμαι ένα βήμα πρίν μαζέψω τα πράγματά μου…

Αννίτα

Θέλεις να μας μιλήσεις; Κι εμείς!
Στείλε μας email στο
 info@singleparent.gr ή βρες μας στη σελίδα μας στο facebook εδώ.
Σημ: Το Singleparent.gr εγγυάται για την προστασία των προσωπικών σου δεδομένων και σε διαβεβαιώνει ότι, η ταυτότητά σου θα παραμείνει μυστική. Τα ονόματα της ιστορίας έχουν αλλαχθεί για ευνόητους λόγους ενώ τα πρόσωπα της φωτογραφίας, δεν απεικονίζουν τα πραγματικά.