Δεν ξέρω το όνομά μου, από που κατάγομαι και ποιοί ήταν οι γονείς μου

2

Πρίν από λίγες μέρες έγινα μέλος σε μια σελίδα όπου θετά παιδιά ψάχνουν τους βιολογικούς τους γονείς. Τα πρόσωπά τους ήταν διαφορετικά αλλά όλα γεμάτα ελπίδα ότι θα βρούν τους ανθρώπους που τους έφεραν στη ζωή. Ότι κάποιος θα διάβαζε την ιστορία τους και θα τους οδηγούσε στη βιολογική τους οικογένεια.

Συνειδητοποίησα ότι εγώ δεν ξέρω τίποτα για τους βιολογικούς μου γονείς. Ότι δεν μπορώ να δώσω κανένα στοιχείο που να με οδηγήσει σε εκείνους, γιατί δεν έχω. Αν μπορούσα να φτιάξω μια αφίσα και να τη τοιχοκολλήσω για να τους βρω, θα ήταν μόνο με τη φωτογραφία μου. Το μόνο στοιχείο που έχω από εκείνους, είναι το ίδιο αίμα που κυλάει στις φλέβες μου.

Υπάρχουν πολλοί βιολογικοί γονείς εκεί έξω που, είτε επειδή δεν ήταν έτοιμοι να γίνουν γονείς ή επειδή δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα, έχουν κάθε καλή πρόθεση να τα προστατέψουν, δίνοντάς τα σε ανάδοχη οικογένεια. Κάποιοι επιλέγουν την οικογένεια που θα τα δώσουν κάποιοι επιλέγουν την ανοιχτή υιοθεσία. Άλλα παιδιά καταλήγουν σε ιδρύματα και στέγες, λόγω του ότι οι γονείς ήταν φτωχοί, κακοποιημένοι ή απλά δεν τα ήθελαν πια.  Όπως είναι και οι δικοί μου γονείς που επέλεξαν να με εγκαταλείψουν για λόγους που δεν θα μάθω ποτέ.

Αναπάντητα ερωτήματα; Είναι το πιο επώδυνο κομμάτι της ιστορίας μου. Να μην ξέρω από πού κατάγομαι, πως ήρθα εδώ, ποια είναι η μάνα μου και ποιός ο πατέρας μου. Δεν έχω καν μνήμες από τα πρόσωπα ή τη φωνή τους. Με νανούριζε όταν ήμουν μωρό; Με παρηγορούσε όταν έκλαιγα; Με άφησε χωρίς καμία πληροφορία για το πώς με έλεγαν και πότε γεννήθηκα, δεν ξέρω καν την ημερομηνία γέννησής μου. Δεν έχω καμία φωτογραφία μου σαν μωρό και δεν μου είπε ποτέ γιατί της πήρε ένα χρόνο μέχρι να αποφασίσει να με δώσει.

Νιώθω άδεια και τελής. Πρίν μερικά χρόνια οι γιατροί διέγνωσαν ότι έχω «λύκο», μια αρρώστια του αίματος και θα ήθελα να ξέρω ποιός από τους συγγενείς μου είχε και από ποιον την κληρονόμησα. Θα έδινα τα πάντα να ξέρω την ιστορία μου για να μπορέσω να τη διηγηθώ στα παιδιά μου. Δεν ξέρω αν έχω αδέρφια, ξαδέρφια ή θείους. Δεν θα μάθω ποτέ ποιός από την οικογένειά μου, αγαπούσε τη συγγραφή και τη φωτογραφία και κληρονόμησα το ταλέντο του σε αυτά. Δεν ξέρω καν αν έψαξε ή ψάχνει να με βρεί και δεν ξέρω γιατί επέλεξε να με αφήσει.

Η εγκατάλειψή μου από την ίδια μου τη μητέρα, χωρίς στοιχεία χωρίς ένα σταυρό, ένα μενταγιόν, ένα όνομα, ένα χαρτί, θα παραμένει πάντα μια ανοιχτή πληγή μέσα μου. Φαντάζομαι ότι δεν ήθελε να με δώσει, ότι αναγκάστηκε να το κάνει, ότι της λείπω και με ψάχνει και έτσι ανακουφίζομαι….

Πηγή: http://www.huffingtonpost.com/