Το διαζύγιο δεν είναι ένα αμάρτημα που πρέπει να ξεπληρώνεις αιωνίως ζητώντας άφεση από το παιδί σου

0

Μαθησιακές δυσκολίες;
Το διαζύγιο φταίει.
Δυσλεξία;
Το διαζύγιο φταίει.
Άσχημη συμπεριφορά; Θυμός; Χαμηλή βαθμολογία;
Το διαζύγιο…

Βρήκαμε έναν Παπά ας θάψουμε πέντ’ έξι.

Από τη Κυριακή Χαριτάκη
Βρες με στο facebook


Δεν φταίει ποτέ ένας δάσκαλος που κάτι δεν έδειξε σωστά, ένας γονιός που κάτι δεν χειρίστηκε καλά, κάτι που το παιδί είδε σε κάποιο φίλο του και μιμήθηκε ή ακόμα και ο χαρακτήρας του (ναι ναι τα παιδιά έχουν και δική τους προσωπικότητα, δεν ξεκινάνε όλα από το σπίτι). Όχι. Το διαζύγιο φταίει και θα φταίει εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν!

Πολλοί γονείς, από τη στιγμή που χωρίζουν, είναι σαν να «ορκίζονται» πως για ό,τι κάνει/λέει/φέρεται το παιδί θα ευθύνεται πάντοτε το διαζύγιό τους και όλα τα παρελκόμενα: Ο/Η νέος/α σύντροφος, η μετακόμιση, ο δεύτερος γάμος.

Αποτέλεσμα;

Ένα παιδί που μπαίνει σε γυάλα μεγαλύτερη απ’ το μπόι του και δεν ξέρει πως είναι να πέφτεις, να γρατζουνάς και να πληγώνεσαι. Ένα παιδί υπερ-περιφρουρημένο που του γίνονται όλα τα χατίρια, που ζει με 80 προστατευτικά δίχτυα ασφαλείας (μην το μαλώσω, τόσα έχει περάσει το πουλάκι μου), που δεν το αφήνει κανείς να κλάψει να λυπηθεί ή να φοβηθεί, που ακόμα και σε ένα απλό παιχνίδι, το αφήνουν να κερδίσει (μη στενοχωρηθεί το καημένο, τόσες στενοχώριες πέρασε που χωρίσαν οι γονείς του).

Ένα συναίσθημα οίκτου, ένα «κρίμα» που βγαίνει αυθόρμητα ακόμα και από τους ίδιους τους γονείς του και βουλιάζει το παιδί ακόμα περισσότερο στην ανασφάλεια. Έπεσα κι εγώ στην ίδια λούμπα και ξέρω..

Το παιδί ζητάει το εκατοστό αμαξάκι;
Δεν πειράζει. Θα του το πάρω, γιατί εγώ φταίω που έδιωξα τον πατέρα του.

Θυμώνει και μου φέρεται άσχημα;
Δίκιο έχει το παιδί. Αφού εγώ ζήτησα διαζύγιο, αναμενόμενο είναι να έχει θυμό. Καλά να μου κάνει.

Δεν μαζεύει τα παιχνίδια του;
Λογικό. Ποιός να του μάθει να μαζεύει τα πράγματά του, όταν εμείς ασχολούμασταν με το διαζύγιο; Ας τα μαζέψω τώρα εγώ, καλά να πάθω!

Μήπως σε κάτι απ’ τα παραπάνω, αναγνωρίζεις τον εαυτό σου;
Αν τον αναγνωρίζεις, άλλαξε πλεύση όσο είναι νωρίς.

Το διαζύγιο δεν είναι ένα αμάρτημα που πρέπει να ξεπληρώνεις αιωνίως, ζητώντας άφεση από το παιδί σου.

Ίσα ίσα, πολλές φορές όχι απλά δεν είναι αμαρτία αλλά ευλογία για όλους σας, που επιτέλους ζείτε χωρίς καυγάδες και φωνές. Οι ενοχές σου, κινδυνεύουν να φτιάξουν ένα κακομαθημένο και ανώριμο παιδί, που αύριο δεν θα ξέρει να διαχειριστεί τη ζωή του, γιατί θα έχει μάθει πως ό,τι κι αν γίνει θα «καθαρίσει» ο πατέρας του και η μάνα του. Για να μην σου πω, ότι σας έχει ήδη πάρει πρέφα και μεταχειρίζεται το «αδύναμο» σημείο σας, για να περνάει τα κέφια του.

Δεν το χτύπησες.
Δεν το παράτησες.
Δεν σκότωσες, ούτε έκλεψες.
Απλά αποφάσισες πως με τον πατέρα ή τη μητέρα του δεν πήγαινε άλλο.
Αποφάσισες να μην θάψεις τη ζωή σου, αλλά να τη πάρεις στα χέρια σου.
Αποφάσισες να μην «θυσιαστείς» για το παιδί σου μένοντας σε ένα δυστυχισμένο γάμο «για χάρη του» αλλά να προσπαθήσεις να του μάθεις πότε να μένει και πότε να φεύγει.

Γιατί το παιδί πρέπει να μάθει να φεύγει.
Πρώτα απ’ όλα απ’ το κουκούλι που του φόρεσες, την ίδια κιόλας μέρα που ήρθε το φορτηγό της μετακόμισης να μεταφέρει τα πράγματά σας, στη νέα σας ζωή. Γιατί το διαζύγιο, καλώς ή κακώς, δεν είναι θάνατος αλλά μια ολοκαίνουρια ζωή.

Εκατό φορές να χωρίσεις στη ζωή σου, το παιδί δεν είσαι εσύ αγαπητέ/ή μου. Εσύ είσαι και θα είσαι πάντοτε ο γονιός. Και κάποια στιγμή, εκτός απ’ το συμφέρον του τέκνου που λένε και ξαναλένε δικαστές και δικηγόροι και καλά κάνουν, πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή να κοιτάξουμε λίγο και το συμφέρον του γονιού.

Κι αυτός άνθρωπος είναι.