Στις μητέρες που εμποδίζετε το παιδί να βλέπει τον πατέρα του: Η επικοινωνία δεν είναι «ρίχνεις κέρμα, κερδίζεις τέκνο»

0

IMG_20170617_153817_923Αγαπητές μητέρες,

Tο παρακάτω άρθρο αφορά μόνο, όσες από εσάς εμποδίζετε την επικοινωνία του παιδιού σας με τον πατέρα του-χωρίς κανένα σοβαρό λόγο (κακοποίηση, ψυχολογικά προβλήματα κλπ.) -νομίζοντας ότι έτσι εκδικείστε τον πατέρα. Ποπ κόρν κανείς;

Από τη Κυριακή Χαριτάκη
Βρες με στο facebook


Η μάνα, ειδικά στην Ελλάδα, θεωρείται κάτι σαν ιερή αγελάδα. Ό,τι κάνει είναι σωστό και ό,τι πει είναι φερέγγυο. Η μάνα ποτέ δεν κατηγορεί άδικα τον πατέρα του παιδιού της γιατί είναι μάνα. Η μάνα δεν εμποδίζει ποτέ την επικοινωνία του παιδιού της με τον πατέρα του παρά μόνο για σπουδαίο λόγο, αφού είναι μάνα. Η μάνα απειλεί θεούς και δαίμονες όταν ο πατέρας φτιάξει ξανά τη ζωή του γιατί ανησυχεί μήπως το παιδί της πέσει στη κακιά μητριά με το φαρμακωμένο μήλο αλλά η ίδια μπορεί να φέρνει στο σπίτι όποιον σύντροφο θέλει όποτε θέλει, γιατί είπαμε ντε, είναι μάνα!

Και ως μάνα νομίζει πως αν ο άλλος δεν δίνει διατροφή (που κακώς δεν δίνει) μπορεί να ανάγει την επικοινωνία του με το παιδί σε αυτόματο μηχάνημα τύπου «ρίχνεις κέρμα, κερδίζεις τέκνο». Ακόμα όμως και αν ο πατέρας δίνει διατροφή, κανείς δεν του εγγυάται πως θα βλέπει το παιδί του. Μάνα είναι αυτή, όλο και κάποιο λόγο θα εφεύρει. Το παιδί ζαλίζεται-φοβάται-γκρινιάζει-δεν σε ξέρει-δεν σε θέλει-βαριέται-έχει μαθήματα-έχει οστρακιά και μια ελιά στη πλάτη. 

Με λίγα λόγια, ενώ η κοινωνία μας, παρουσιάζεται συχνά πυκνά ως «πατριαρχική» τολμώ να πω πως ειδικά τα τελευταία χρόνια, βλέπω πως αυτό τείνει να αλλάξει και περνάει στο άλλο άκρο, δηλαδή της απόλυτης μητριαρχίας.

Ειδικά στο κομμάτι του διαζυγίου, το «παιχνίδι» παίζεται κατά κόρον από τη μάνα με ό,τι ζόρι συνεπάγεται αυτό για την ίδια, που ναι τραβάει σχεδόν μόνη της κουπί, το οποίο όμως μπορεί να σου φέρει στο κεφάλι όποτε γουστάρει και πολλές φορές με τα δικαστήρια σε ρόλο προπέλας, να τη πηγαίνουν γρηγορότερα στην ακτή, αφήνοντας τον πατέρα πνιγμένο μεσοπέλαγα.

Όχι αγαπητή μάνα δεν έχεις δικαίωμα να στερείς το παιδί από τον πατέρα του. Ακόμα και αν δεν σου έδωσε διατροφή τον περασμένο μήνα, το περασμένο έτος ή ποτέ, πήγαινε σε ένα δικηγόρο, ξεκίνα αγωγή και πάρ’ του και τα σώβρακα. Το παιδί όμως δεν το έκανες μόνη σου, όπως πολύ εύστοχα θυμάσαι όταν είναι να ζητήσεις τα έξοδά του. Όπως ο πατέρας χτυπάει το κουδούνι και εσύ αρνείσαι να ανοίξεις, έτσι και το παιδί σου θα αρνείται αύριο να ανοίξει τη ψυχή του. Κι όταν σαν ενήλικος, δεν μπορέσει να σταθεί σε καμία σχέση και σε κανένα γάμο, θα λέτε όλοι ότι χώρισε επειδή πήραν διαζύγιο οι γονείς του ενώ το θέμα δεν θα είναι το διαζύγιο που πήρατε αλλά το πώς το χειριστήκατε.

Το παιδί ΣΑΣ θα πληρώσει όλα τα κουδούνια που αψήφησες, όλες τις πόρτες που δεν άνοιξες, όλες τις κλήσεις που δεν απάντησες κι όλα τα ψέματα που υπέγραψες δήθεν ότι δεν πήγε στον πατέρα του επειδή αρρώστησε ή ότι ο πατέρας του το κακοποιεί-δεν το θέλει-δεν το βλέπει-δεν το αγαπά. Και θα’ ναι αργά για να το σώσεις…

Η επικοινωνία με τον πατέρα δεν είναι τζουκ μποξ, ρίχνεις κέρμα παίζει δίσκος. Γιατί κι εντελώς στεγνά να το πάρεις, το τραγουδάκι που θα παίξει ειδικά για’ σένα, θα είναι στάνταρ το Κελί 33, αφού ένα αυτοφωράκι το΄χεις σίγουρο και μάλιστα με το δικό σου νόμισμα. Όμως το θέμα δεν είναι να φτάσετε εκεί. Το θέμα είναι να καταλάβεις πως ένα παιδί έχει ανάγκη και τους δύο γονείς για να είναι καλά. Κι αν ο ένας δεν υπάρχει είτε για σοβαρό λόγο ή απλά επειδή δεν θέλει, τότε ναι, καλύτερα μόνη σου. Όταν όμως (θέλει να) υπάρχει κι εσύ αρνείσαι, μια μέρα θα λογοδοτήσεις στο παιδί σου, όπως σε βλέπω και με βλέπεις.

Το γεγονός δε ότι αρκετές από εσάς που εμποδίζετε την επικοινωνία, μόλις κάνετε σχέση, αφήνετε το παιδί να πάει στον πατέρα του απλόχερα και με τις ευλογίες σας, θα το σχολιάσω σε άλλο άρθρο. 

«Μάνα δεν είναι αυτή που γεννάει, αλλά αυτή που μεγαλώνει» λένε.
Εγώ πάλι θα πω ότι μάνα είναι αυτή που-έστω και χώρια- μεγαλώνει το παιδί της μαζί με τον πατέρα του.

Υστερόγραφο 1: Προφανώς και η τελευταία παράγραφος δεν αφορά τις χήρες μητέρες ή τις θετές ή τις μητέρες που εγκαταλείφθηκαν από τους συζύγους/συντρόφους τους.

Υστερόγραφο 2: Ναι, η άποψή μου είναι ίδια και για τη περίπτωση που έχει ο πατέρας την επιμέλεια και εμποδίζει το παιδί να βλέπει τη μητέρα του.

Υστερόγραφο 3: Με τον πρώην άντρα μου έχουμε σφαχτεί-σκοτωθεί 500 φορές. Και τις 500 που χτύπησε το κουδούνι να πάρει το παιδί, η πόρτα μου ήταν πάντοτε ανοιχτή. Δεν το λέω για να μου πείτε μπράβο γιατί δεν κάνω τίποτα σπουδαίο. Το αυτονόητο κάνω. Όσο θυμωμένη κι αν είμαι μαζί του κι ό,τι διαφορές και αν έχουμε, για τον Γιώργο ο άνθρωπος αυτός, θα είναι πάντοτε ο πατέρας του.

Υστερόγραφο 4: Αυτό γιατί μου έχετε πρήξει τα συκώτια ότι έχω απωθημένα με τους άντρες και είμαστε κατά των μπαμπάδων και καμία σχέση με τη πραγματικότητα. Στη τελική όταν μεγαλώνεις άντρα, και να θες, δεν μπορείς να είσαι προκατειλημμένη με το ίδιο του το φύλο 😉