Για όνομα του παιδιού: Παππούδες σε παράκρουση για την «παράδοση»!

12

«Οι γονείς μου, μου είπαν πως αν δεν δώσω το όνομα του πατέρα μου στο παιδί δεν θα μου ξαναμιλήσουν»
«Πήγαμε στα πεθερικά μου μόλις σαράντισα να δουν το παιδί και η πεθερά μου είχε κάτι μούτρα μέχρι κάτω επειδή της είπαμε πως δεν θα βγάλουμε το όνομά της»
«Η μάνα μου, μου είπε πως αν δεν βγάλουμε το όνομά του πατέρα μου, θα μας αποκληρώσει / δεν θα έρθουν στη βάφτιση / την ώρα του μυστηρίου θα σκάσει κομήτης στη κολυμπήθρα και ρουκέτα στον Παπά….»

Από τη Κυριακή Χαριτάκη

500 φορές τη μέρα ακούω και διαβάζω τα ίδια.
Δεν έχει σημασία το μωράκι να είναι γερό.
Ούτε να είναι γεροί οι γονείς του και προπάντων αγαπημένοι.
Ούτε οι στιγμές μαζί του έχουν σημασία,  η χαρά να γίνεσαι παππούς και γιαγιά, όχι!

Σημασία έχει αν θα το λένε Μήτσο, Κώστα ή Μαρία.
Αν θα βγεί το όνομα της άλλης πεθεράς που δεν έδωσε όσα λεφτά έδωσες εσύ για να βοηθήσεις τα παιδιά στο ξεκίνημά τους και ορίστε αυτό είναι το ευχαριστώ.
Αν θα το λένε όπως λένε κι εσένα που θα κλείσεις τα μάτια σου και δεν θα ακούσεις το όνομά σου.
Σημασία έχεις εσύ. Ποιός το χ@ζει το μωρό;

Στο εξωτερικό δίνουν στο παιδί το όνομα του πατέρα και δίπλα κολλάνε το junior. Βρασίδας junior και έξω απ’ τη πόρτα. Γενικότερα στο εξωτερικό, κανείς δεν ασχολείται με το πώς θα πούν το παιδί, σε αντίθεση με την Ελλάδα που γίνονται οι απίστευτες ίντριγκες, με το πρόσχημα της «παράδοσης». Και λέω «πρόσχημα», γιατί κατά βάθος, δεν είναι το όνομα το θέμα.

Είναι που στην Ελλάδα, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ σαν γονιός να δίνεις το όνομα που θες στο ίδιο σου το παιδί.
Είναι που στην Ελλάδα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ σαν γονιός να αποφασίζεις εσύ για το παιδί σου.
Είναι που σαν παιδί δεν επιβλήθηκες ποτέ στους γονείς σου και το όνομα του παιδιού σου, είναι απλά σημάδι της υποταγής σου.
Είναι που το  «Αν δεν φας το φαγητό σου δεν θα βγεις έξω να παίξεις» που άκουγες στα 5 σου, γίνεται «Αν δεν βγάλεις το όνομά μου στο παιδί , δεν θα σου το κρατάω» που ακούς στα 35 σου.

Είναι που δεν είσαι ικανός/ή να αποφασίσεις με τη γυναίκα, τον άντρα σου ή μόνος/η σου, τί όνομα θα δώσεις στο στο δικό σου το παιδί, χωρίς την έγκριση των πεθερικών ή των γονιών σου, γιατί κατά βάθος ποτέ δεν έκανες κάτι χωρίς την έγκρισή τους. 
Είναι κι αυτή η πολυκατοικία που μένετε, εσείς στο ισόγειο εκείνοι στον πρώτο και δεν θες να βλέπεις κάθε μέρα μούτρα.
Είναι που μόλις επιστρέψεις στη δουλειά ελπίζεις ότι θα σου κρατάνε το παιδί και φοβάσαι πως αν δεν δώσεις το όνομά τους, θα αρνηθούν.

Γιατί οι μέσοι Έλληνες παππούδες που σέβονται τον εαυτό τους, κάνουν ομολογουμένως ένα θεάρεστο έργο αλλά αντί να πληρώνονται σε λεφτά, «πληρώνονται» σε ονόματα.
Στην Ελλάδα τα παιδιά, παίρνουν το όνομα της μπέιμπι σίτερ τους….

Σέβομαι την επιθυμία σου να τιμήσεις με αυτό το τρόπο τη μητέρα ή τον πατέρα σου, τον πεθερό ή τη πεθερά σου. Αλλά επειδή το θες εσύ και όχι με το μαχαίρι στο λαιμό.

Δείτε σχετικά: Τα πεθερικά μου μας χτύπησαν. Μπορώ να κινηθώ νομικά;

Σέβομαι επίσης και τους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. Την εμπειρία τους και τα πιστεύω τους. Τις αρχές και τις αξίες τους. Το πόσο πολύ βοηθάνε τη γενιά μας σήμερα που παίρνει 500 ευρώ και θέλει 600 για τη μπέιμπι σίτερ. Που, πολλές μητέρες κυρίως, αναγκάζονται να παραιτούνται από τις δουλειές τους,  επειδή δεν έχουν που να αφήσουν το παιδί.

Ειλικρινά όμως, γιατί δεν αφήνετε τα παιδιά σας, στην ησυχία τους;
Γιατί δεν τα αφήνετε να το χαρούν τώρα που η περίοδος αυτή συμβαίνει για πρώτη φορά στη ζωή τους και δεν θα τη ξαναζήσουν;
Γιατί ο μπαμπάς ή η μαμά που παλεύει να μεγαλώσει το παιδάκι της μόνη ενώ οι ορμόνες της παίζουν τουμπερλέκι, να έχει από πάνω και τη δική σας μίρλα;
Γιατί δεν σκέφτεστε ότι πολλοί νέοι γονείς σε αυτή τη φάση της ζωής τους, μπορεί να περνάνε την απόλυτη κρισάρα στο γάμο τους, να σκέφτονται ακόμα και να χωρίσουν ή να αυτοκτονήσουν από την επιλόχειο, κι αντί να ασχολούνται με το πώς θα σταθούν στα πόδια τους, ασχολούνται με το αν θα πούν το παιδί τους, Αφροξυλάνθη ή Βρασίδα;
Γιατί τους το κάνετε αυτό;

Θα αγαπάτε το εγγόνι σας λιγότερο αν δεν το λένε όπως εσάς;
Δεν θα σέρνετε το καροτσάκι του, δεν θα παίζετε μαζί του, δεν θα του παίρνετε καραμέλες και παιχνίδια και δεν θα το παρηγορείτε από τους πρώτους του καυγάδες με τον μπαμπά και τη μαμά, επειδή το λένε Κώστα και όχι Μήτσο; Αλήθεια;

Οι αληθινοί παππούδες αγαπούν.
Δεν εκβιάζουν.
Δεν ασκούν άθλια βέτο στους νέους γονείς.
Δεν κάνουν τη βάπτιση των εγγονών τους μαύρη και τη ζωή των παιδιών τους μπάχαλο.
Το εγγόνι σας το μόνο που θέλει, είναι την αγάπη σας.
Θέλει να το βλέπετε σαν άνθρωπο και όχι σαν όνομα.
Το ίδιο και το παιδί σας.

Αν δεν μπορείτε να τα κάνετε όλα αυτά, ίσως τελικά να μην αξίζετε να λέγεστε παππούδες.
Κι αυτό δεν είναι απλά ένα όνομα, είναι τιμή!

Με όλο το σεβασμό….

Κυριακή Χαριτάκη