Εγώ έχω άντρα στο κρεβάτι μου τα βράδια. Εσύ τι έχεις;

3

Αυτό το σχόλιο, επί λέξει, έγραψε μια κοπέλα κάπου-δεν έχει σημασία πού-σε ένα διαδικτυακό καυγά με μια διαζευγμένη μαμά. Και μου ήρθε να ξεράσω. Όχι για το «φοβερό» επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο, όποιος έχει σύζυγο, έχει και δίκιο,  αλλά για τον απόλυτο ρατσισμό ανθρώπου που μεγαλώνει άνθρωπο. Ό,τι κοροιδεύεις το λούζεσαι λένε. Εύχομαι η κυρία της ιστορίας μας λοιπόν, να μην το λουστεί.

Αυτό που είπε η «φίλη» μας, δυστυχώς είναι μια πραγματικότητα. Όποιος είναι παντρεμένος, οικογενειάρχης που λέμε, ή έχει απλά γκόμενο/α (να μιλήσω και τη γλώσσα της) αυτόματα θεωρείται ότι έχει δίκιο, ότι είναι καλύτερος στη δουλειά του, καλύτερος με τα παιδιά του, καλύτερος ψυχικά, καλύτερος οικονομικά, καλύτερος γενικώς. Και είναι λάθος αυτό. Γιατί ξέρω παντρεμένους που πλακώνονται, παντρεμένους που δεν έχουν να φάνε, παντρεμένους που είναι στα όρια της τρέλας και που, αντί να φροντίζουν τον εαυτό τους και τα παιδιά τους, περνάνε τη μισή τους μέρα στο διαδίκτυο να μαλλιοτραβιούνται με αγνώστους και να βρίζουν χωρισμένες στο facebook, από τη θέση της παντρεμένης-ευτυχισμένης. Να χέσω μες στην ευτυχία τους δηλαδή…

Κάποτε παλιά, μια συγγενής μου, παντρεύτηκε ένα «καλό παιδί». Το «καλό παιδί» σε εισαγωγικά γιατί αυτή την εικόνα μόστραρε σε όλους μας αλλά στη γυναίκα του και στο σπίτι του, ήταν σκατά με φράουλες. Βέβαια εδώ που τα λέμε, την ίδια εικόνα μόστραρε κυρίως,  η συγγενής μου, δηλαδή η γυναίκα του. 7 χρόνια παντρεμένη, μας πέταγε στη μούρη πόσο ευτυχισμένη ήταν και τι καλό άντρα πήρε και πόσο εργατικό και να σου τα τραπέζια με τα καλά σερβίτσια και τα καλά ρούχα και τα καλά σχολεία και τα καλά κρασιά. Γιατί την 8η χρονιά που μαζευτήκαμε σπίτι της, τη βρήκαμε σε άθλιο χάλι να κλαίει , να καταριέται και για το υπόλοιπο της βραδιάς, να τσακίζει τα φιστίκια Αιγίνης.

Ήθελα να κράξω απεριόριστα τον πατέρα της που μας τα είχε κάνει μπαλόνια 7 χρόνια τώρα, λέγοντας όπου σταθεί κι όπου βρεθεί «Εμένα η κόρη μου είναι παντρεμένη» αλλά δεν ήταν της παρούσης και δεν ένιωθα ότι ήθελα να βγάλω το άχτι μου, αντιθέτως στενοχωριόμουν για εκείνη. Γιατί έπεσε στη λούμπα που μας βάζουν σχεδόν όλοι οι γονείς, από μικρή ηλικία. Στη λούμπα που λέει πως αν δεν είσαι παντρεμένος ή δεν έχεις παιδί ή δεν έχεις μια Χ δουλειά ή δεν πας εκεί ή δεν κάνεις αυτό ή το άλλο, δεν είσαι επιτυχημένος.  Ζωή με κατάλογο.

Δεν λέω πως όποιος είναι παντρεμένος, δεν είναι ευτυχισμένος, ούτε ότι όποιος λέει πόσο ευτυχισμένος είναι, δεν αληθεύει. Αλλά να με συγχωρείτε, όταν είσαι πραγματικά καλά στο σπίτι σου, δεν νιώθεις την ανάγκη να το φωνάξεις. Όταν είσαι πραγματικά ευτυχισμένος, δεν περνάς τουλάχιστον μισή μέρα κάθε μέρα από τη ζωή σου, να κράζεις τους άλλους για τη ζωή τους. Γιατί αν το κάνεις αυτό, μάλλον κάπου μπάζει η δική σου.

Τα λέμε στις Ψηφιακές Γειτονιές το Σάββατο 5 Απριλίου 2014. Πληροφορίες, φάτσες και βιογραφικά, εδώ. Θα χαρώ πολύ να σας γνωρίσω και να τα πούμε από κοντά!