Έληξε: Ήμασταν δυο, είμαστε τρείς (και ποιός ξέρει, ίσως γίνουμε και τέσσερις…)

0

Νικήτριες είναι οι:

    1. Βιργινία Ξυδεα
    2. Αντωνία Κοκοζονάκη

Καταλαβαίνεις ότι ήρθε η ώρα να προχωρήσεις τη ζωή σου, όταν το παιδί σου, σου λέει «τί έχεις πάθει και δεν με μαλώνεις;» ή «μαμά γιατί γελάς όλη την ώρα;». Και θες αυτό το «όλη την ώρα» να γίνει μήνες και στιγμές και χρόνια. Και από ένα τυχαίο γεγονός, ένα -ας το πούμε-«ατύχημα», αυτός ο άνθρωπος που μπήκε στη καρδιά σου, μπαίνει και στο σπίτι σου. Φυσικά και αυθόρμητα, χωρίς να το προτείνετε ποτέ ο ένας στον άλλον, χωρίς να έχετε μιλήσει ποτέ γι’ αυτό. Σαν να το θέλατε από πάντα, το συμφωνήσατε μόνο με τα μάτια…

Έτσι φυσικά και αυθόρμητα, καταλαβαίνεις ότι ήρθε η ώρα να προχωρήσεις τη ζωή σου όταν πετάς τις έτοιμες σούπες που είχες στο συρτάρι. Όταν διαγράφεις τα τηλέφωνα των πρώην, όταν πας σούπερ μάρκετ και παίρνεις άφτερ σέιβ και ξυραφάκια, όταν ξεσηκώνεις συνταγές του Πετρετζίκη και το σπίτι σας μοσχοβολά από τουλάχιστον ένα γλυκό την εβδομάδα, όταν εκτός απ’ το δικό σου το παιδί, έχεις έννοια και το δικό του.

Όταν «μαλώνετε» για το πού θα βάλετε τον Άγιο Βασίλη που πήρατε απ’ το autokolitakiaΌταν θέλετε να κρεμάσετε έναν καμβά και γκρεμίζετε το σπίτι, όταν λέτε να βάλετε ένα αυτοκόλλητο τοίχου στο σαλόνι και ενώ είναι πανεύκολο και γρήγορο, κάτι του λες, κάτι σου λέει, σκάτε στα γέλια και κάνετε τρείς ώρες.

Όταν στο χώλ σε περιμένουν τρία ζευγάρια παπούτσια αντί για δύο, όταν στο σπίτι ακούγονται δύο αγορίστικες φωνές, αντί για μία. Όταν κάποιος χαϊδεύει τα δάχτυλα των ποδιών σου κάτω απ’ το πάπλωμα, για να κοιμάσαι ήσυχη τα βράδια.

Πέρσι τα Χριστούγεννα, τα πέρασα μόνη. Εντελώς μόνη, χωρίς καν το παιδί. Όταν οι άλλοι γιόρταζαν, εγώ δούλευα νύχτα-μέρα για να ξεχάσω. Τί; Τη μοναξιά μου, τις επιλογές μου και τα λάθη μου. Άλλαζε ο χρόνος κι εγώ άλλαζα κανάλια. Κι όπως άλλαζα αναρωτιόμουν «Θα βρεθεί άραγε κάποιος και για’ μένα;». Κι ας απηύδησα, κι ας κουράστηκα και ας έκανα ό,τι να ναι, κι ας μην ήθελα κανέναν. Κάποιος εκεί έξω όμως με ήθελε και δεν τον άφηνα να μου το πει. Δεν άφηνα καν τον εαυτό μου να στολίσει, να γιορτάσει, να αλλάξει και να φτιάξει λίγο το χώρο να θυμίζει τουλάχιστον με σπίτι. Τα έκανα όλα μηχανικά και με το ζόρι. Για το παιδί…

Φέτος τα Χριστούγεννα στο σπίτι μας, στολίσαμε τρείς. Ο άντρας αυτού του σπιτιού παραμένει ίδιος και είναι ένας, ο γιος μου. Η οικογένειά μας όμως, μεγάλωσε. Η αγάπη και η υπομονή, μεγάλωσαν, θέλει πολύ αγάπη και υπομονή να κρατήσεις τις ισορροπίες και τα βράδια να κλείνεις τη πόρτα λέγοντας «Δόξα Το Θεό, καλά είμαστε και σήμερα». Ήμασταν δυο, είμαστε τρείς και ποιός ξέρει… ίσως γίνουμε και τέσσερις.

Κι όσοι κι αν είμαστε τώρα ή μετά, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην τον αφήσει ποτέ ξανά να «πέσει». Να δέχομαι τα πράγματα όπως έρχονται, να μην απορρίπτω ανθρώπους που δεν ξέρω, να φτιάχνω το σπίτι μου ό,τι διάθεση κι αν έχω, να μην λέω «πάντα» και «ποτέ».

Γιατί ποτέ δεν ξέρεις…

Χρόνια πολλά και όμορφα!

Κυριακή Χαριτάκη


Αυτές τις γιορτές που τις περνάμε τριπλοί, αποφασίσαμε να σας κεράσουμε δύο δωροεπιταγές αξίας 20 ευρώ η κάθε μία, για τις αγορές σας, από το αγαπημένο μας ηλεκτρονικό κατάστημα autokolitakia όπου-ειδικά τον τελευταίο καιρό, λόγω αλλαγών στο σπίτι μας- ψωνίζουμε συχνά.

Συμπληρώστε τη παρακάτω φόρμα για να μπείτε στη κλήρωση και ευχηθείτε μας να έχουμε μια όμορφη νέα ζωή την οποία ευχόμαστε και εμείς για όλους εσάς!

  • Θα χρησιμοποιηθεί για την επικοινωνία μας μαζί σας εφόσον κερδίσετε στο διαγωνισμό μας.
  • Για να λάβετε μέρος στον διαγωνισμό θα πρέπει να αποδεχθείτε τους όρους συμμετοχής
  • This field is for validation purposes and should be left unchanged.

*Συμμετοχές μέχρι τις 10/12/2017

Καλή επιτυχία και καλές γιορτές!