Διαζύγιο: Μήπως κάπου φταίς κι εσύ;

0

Είναι τόσο εύκολο να στρέψετε το δάχτυλό σας και να δείξετε τον πρώην ή τη πρώην σύζυγο, να κάνετε μια λίστα με όσα έκανε και δεν έκανε με αποτέλεσμα ο γάμος σας να διαλυθεί και να νιώθετε καλά με τον εαυτό σας που κάνατε τα πάντα και δεν τα εκτίμησε, που εσείς δεν φταίτε ο άλλος φταίει, που δεν δίνει διατροφή, δεν προσέχει το παιδί, δεν νοιάστηκε και δεν νοιάζεται για εσάς, δεν δεν δεν. Το δικό σας «δεν»… μηδέν;

Υπάρχουν πάντα τρείς πλευρές σε κάθε ιστορία: Η δική σας, η δική του και η αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι και οι δύο πλευρές συμβάλλουν στη διάλυση ενός γάμου. Κανείς δεν ξυπνάει ένα πρωί αποφασισμένος να χωρίσει και πάντα υπάρχει μια σειρά γεγονότων που οδηγούν κάθε ζευγάρι στο χωρισμό.

Είναι σημαντικό να δείτε το δικό σας μερίδιο ευθύνης στο διαζύγιο αλλά και μετά από αυτό, όσο δύσκολο κι αν είναι να κάνετε την αυτοκριτική σας γιατί, εδώ που τα λέμε, δεν μπορεί να μην φταίτε πουθενά και σε τίποτα. Είναι εύκολο να ρίχνεις κανείς την ευθύνη στους ώμους του άλλου αλλά η ειλικρινή ματιά στην ιστορία σας, ίσως σας κάνει να αλλάξετε γνώμη ή να παραδεχτείτε αυτό που κι εσείς κατά βάθος ξέρετε. Κι αν το παραδεχτείτε έχετε περισσότερες πιθανότητες να μην το επαναλάβετε στο μέλλον και να μην ξανακάνετε τα ίδια λάθη.

Πήρα διαζύγιο τον καιρό που έκανα αποτοξίνωση προσπαθώντας να κόψω τα ηρεμιστικά και θα ήταν πολύ εύκολο για μένα να πω στον πρώην σύζυγο «αν είχες κι εσύ τα δικά μου προβλήματα θα έπαιρνες χάπια» ή «εσύ φταίς που το έριξα στα ηρεμιστικά!». Όπως εύκολο θα ήταν να με βάλω κάτω από την ομπρέλα της εξάρτησης και να πω «Δεν φταίω εγώ, η αρρώστια μου». Αλλά η συγκεκριμένη προσέγγιση είναι λάθος. Είναι λάθος να κατηγορούμε τους άλλους, για τη δική μας συμπεριφορά…

Παίρνοντας την ευθύνη για τη δική σας συμπεριφορά και τις δικές σας αντιδράσεις, μακροπρόθεσμα θα σας ωφελήσει και περισσότερο θα ωφελήσει το παιδί σας. Καταρχάς πρέπει να βάλετε μια τελεία στο γάμο σας και στο διαζύγιο κι όσο αναπαράγετε τα γεγονότα, δηλαδή τι κάνει ο άλλος και τι δεν κάνει, τι είπε και τι δεν είπε, δείχνει ότι μέσα σας δεν έχει τελειώσει με αποτέλεσμα και εσείς να βασανίζεστε και να μεταφέρετε την ένταση στο παιδί σας. Ακόμη κι αν μου πείτε, ότι βγάζετε τον θυμό σας στους φίλους σας ή  στο facebook και μετά πάτε στο παιδί σας και είναι όλα μια χαρά, δεν θα σας πιστέψω. Διότι ακόμη κι αν στο παιδί λέτε τα καλύτερα για τον άλλον γονιό, εκείνο καταλαβαίνει απόλυτα την ένταση μέσα σας, κάθε ώρα κάθε στιγμή και σε έναν άνθρωπο με πολύ θυμό και ελάχιστη αυτογνωσία, είναι πολύ εύκολο να ξεφύγουν λόγια και συμπεριφορές. Όσο καλά κι αν κρυφτείτε, το παιδί καταλαβαίνει τα πάντα. Κι αν θέλετε να ελευθερωθείτε σαν άνθρωποι και σαν οικογένεια, πρέπει να κάτσετε κάτω να μιλήσετε με τον εαυτό σας. Σοβαρά. Γιατί υπάρχει περίπτωση να ασχολείστε με τον/τη πρώην περισσότερο τώρα που χωρίσατε, παρά απ’ ότι ήσασταν παντρεμένοι.

Παίρνοντας την ευθύνη για τη δική σας συμπεριφορά, θα σας βοηθήσει να μην ξανακάνετε τα ίδια λάθη στο μέλλον, σε μία επόμενη σχέση ή γάμο. Κι ένας από τους λόγους που πιστεύω ότι οι δεύτεροι γάμοι αποτυγχάνουν στατιστικά περισσότερο από τους πρώτους, είναι διότι οι άνθρωποι έρχονται σε αυτόν δείχνοντας με το δάχτυλο τον/τη πρώην χωρίς να έχουν κάνει την αυτοκριτική τους. Και αν δεν μάθετε από τα λάθη και τις εμπειρίες σας, θα τα επαναλάβετε ξανά και ξανά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δυστυχώς δεν έχουν χρόνο για μάθηση και εξέλιξη γιατί είναι πολύ απασχολημένοι με το να κατηγορούν τους άλλους.

Όταν χωρίσαμε με τον άντρα μου, κι αφού για πολύ καιρό τον στόλιζα με ένα κάρο κοσμητικά επίθετα και ήμουν 500% σίγουρη ότι έφταιγε μόνο αυτός πάει και τελείωσε, συνειδητοποίησα ότι δεν επικοινωνούσα σωστά μέσα στο γάμο μας και ότι τα δύσκολα ή τα πιο σημαντικά προβλήματα, αντί να τα λύνω, τα «κάλυπτα» θεωρώντας πως έτσι τα έλυνα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην παίρνω καμία απόφαση ποτέ για τίποτα και όταν το έκανε ο πρώην σύζυγος, να τον κατηγορώ ότι δεν είχε αποφασίσει σωστά.

Κι έτσι όταν μια μέρα παραδέχτηκα τα λάθη μου και δούλεψα επάνω σε αυτά, πήγα στο πρώην σύζυγό μου και του ζήτησα συγγνώμη. Τόσο απλά. Μια μέρα που του πήγα τη κόρη μας στο σπίτι του για να τη δεί, του ζήτησα συγγνώμη. Όχι επειδή «έπρεπε» ή για να εξομαλύνω τη κατάσταση ή για να κερδίσω κάτι. Αλλά επειδή πραγματικά το εννοούσα. Η συγγνώμη αυτή, μας έφερε σε μια ειλικρινή και ουσιαστική συζήτηση για τη σχέση μας πρίν το διαζύγιο και μετά και για το πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε τη κόρη μας. Σήμερα έχουμε μια πολύ καλή σχέση και κάνουμε τα πάντα για να έχει το παιδί μας και τους δύο γονείς του, κοντά. Κι αυτό σημαίνει ελευθερία!

Μέρος του άρθρου διαβάσαμε στο huffingtonpost.com

Θέλετε να μας μιλήσετε; Κι εμείς!
Στείλτε μας email στο
 info@singleparent.gr ή βρείτε μας στη σελίδα μας στο facebook εδώ.
Σημ: Το Singleparent.gr εγγυάται για την προστασία των προσωπικών σας δεδομένων και σας διαβεβαιώνει ότι, η ταυτότητά σας θα παραμείνει μυστική. Τα πρόσωπα της φωτογραφίας, δεν απεικονίζουν τα πραγματικά.